Έφη Φαρμάκη

Έφη Φαρμάκη

Είμαι απόφοιτος των Δραματικών Σχολών «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» του Γ.Κιμούλη και «Δήλος» της Δ.Χατούπη , καθώς και στο Studio Nama της Ελ.Σκότη. Ασχολούμαι με το χορό από πολύ μικρή ηλικία και έχω κάνει μαθήματα τραγουδιού, μουσικής και πολλά σεμινάρια υποκριτικής και χορού με σπουδαίους δασκάλους. Εργάζομαι ως ηθοποιός-χορεύτρια, ενώ πρόσφατα ολοκλήρωσα το τμήμα «Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών» της ΑΣΟΕΕ.

Η αρχαία ελληνική τραγωδία και κωμωδία δοξάζει ακόμα τη σύγχρονη Ελλάδα και εντυπωσιάζει το παγκόσμιο κοινό με τα αιώνια μηνύματα που μεταφέρει. Το θαυμαστό αυτό είδος τέχνης γνώρισε την ακμή του την κλασική περίοδο,η εμφάνισή του όμως χάνεται στα βάθη της ελληνικής ιστορίας,για τα οποία οι πηγές είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Κατά την αρχαιότητα όμως οι Μεγαρείς επέμειναν ότι η πολιτική σάτιρα,που εξελίχθηκε στον ανώτατο βαθμό της με τον Αριστοφάνη, πρωτοεμφανίστηκε στην πόλη τους, στα Μέγαρα. Πρέπει να έχουν δίκιο.

Κατηγορία ΚΛΕΙΔΑΡΟΤΡΥΠΑ
Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009 12:22

Σπουδές υποκριτικής στην Ελλάδα



Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα να γίνω ηθοποιός. Δήλωση κλισέ μα πέρα ως πέρα αληθινή. Τελείωσα λοιπόν το σχολείο, πέρασα και σε μια καλή σχολή προς καθησυχασμό των γονιών μου και, μιας και δεν είχα κάποιο γνωστό "του χώρου" για να με κατατοπίσει σχετικά με τις σπουδές του ηθοποιού, άρχισα να το ερευνώ μόνη μου. Βρέθηκα μπροστά σε ένα σύστημα -θα είμαι επιεικής- ανεπαρκές, ανοργάνωτο, αναξιοκρατικό.
Κατηγορία ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ
Τρίτη, 08 Μαΐου 2012 12:48

Τo κοστούμι στον χορό

 

Sarazin-Bauer πρόβα

 

Χορευτές της νεότερης ιστορίας που άλλαξαν τη σχέση χορού- κοστουμιού, σκανδάλισαν με τους νεοτερισμούς τους και επηρέασαν τη μόδα.

Το 1729 η Μαρί Σαλλέ δημιουργεί σκάνδαλο όταν χορεύει φορώντας τουαλέτα του δρόμου και χωρίς μάσκα. Μέχρι τότε οι μάσκες ήταν απαραίτητα αξεσουάρ τόσο στο χορό όσο και στο θέατρο. Στο Λονδίνο δημιουργεί αίσθηση καθώς εμφανίζεται χωρίς τα βαρύτιμα κρινολίνα, με λυμένα μαλλιά - πράγματα αδιανόητα για την εποχή- και το κορμί τυλιγμένο σε πέπλα που άφηναν να διαγράφονται οι γραμμές του σώματος της.
Το 1790,στον λεγόμενο «Χορό των δυο Ρόδων» η Μαρία Μεντίνα φορούσε, πάνω από το ολόσωμο κορμάκι της στο χρώμα της σάρκας δύο ή τρεις φουστίτσες από κρεπ, η μια πιο κοντή από την άλλη, δεμένες γύρω από τη μέση της με μια σκούρα ζώνη. Η ζώνη αυτή ήταν, κατ'ουσίαν και το μοναδικό της ένδυμα γιατί το κρεπ δεν έκρυβε τίποτα. Κατά τη διάρκεια του χορού οι φουστίτσες ανασηκώνονταν, ανέμιζαν κι άφηναν να φαίνεται το κορμί της χορεύτριας, σκεπασμένο μονάχα με το μαγιό στο χρώμα του δέρματος, που έμοιαζε με το ίδιο της το σώμα και δημιουργούσε την εντύπωση ότι ήταν ολόγυμνη.

 

Mitz Smith, 1975 Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Ρομαντισμός βρήκε το απόλυτο σύμβολό του στη μορφή της μπαλαρίνας που τυλιγμένη σε διάφανη μουσελίνα σηκώνεται στις μύτες των ποδιών, στριφογυρνάει, πετάει στον αέρα καταργώντας το νόμο της βαρύτητας. Τα μαλακά παπουτσάκια και οι πουέντ, με την αιθέρια αγνότητα και κομψότητά τους, ήταν απόρροια αυτής της ρομαντικής διάθεσης, καθώς οι θορυβώδεις πιρουέτες και τα πηδήματα με τα τακούνια έκαναν πολύ θόρυβο και πλέον ενοχλούσαν.
Η Μαρία Ταλιόνι ήταν εκείνη που καθιέρωσε τις πουέντ, το 1832, στο μπαλέτο «Συλφίδα».Αυτό το παραμυθένιο κι όλο μυστήριο μπαλέτο, που η υπόθεσή του διαδραματιζόταν στις ρομαντικές καταχνιές τις Σκωτίας , είχε ένα ολόκληρο «κορ ντε μπαλέ» από Συλφίδες, ή πνεύματα του αέρα, που φορώντας κατάλευκες φούστες γλιστρούσαν σιωπηλά ανάμεσα στην πάχνη και την ομίχλη, εκτελώντας αθόρυβες και άψογες πουέντ. Μετά την πρώτη παράσταση του μπαλέτου αυτού η Μαρία Ταλιόνι θα μείνει για πάντα ως η «Συλφίδα» στα μάτια του κοινού ολόκληρης της Ευρώπης και θα επηρεάσει ακόμα και τη μόδα: αμέσως φορέθηκαν τουρμπάνια Συλφίδας και υιοθετήθηκαν χτενίσματα Συλφίδας.

 

Τον 19ο αιώνα παρουσιάζοντα όλο και περισσότερα μεγάλα σύνολα χορευτών με ιδιαίτερες απαιτήσεις για μεγάλη ποσότητα ειδικών υφασμάτων. Έτσι έχουμε για πρώτη φορά βιοτεχνική παραγωγή υφασμάτων για χορό.
Ο 20ος όμως αιώνας είναι ο κατέξοχην αιώνας των νέων ρευμάτων στις τέχνες. Ο χορός δε θα μπορούσε να μείνει πίσω στις μεγάλες αλλαγές. Στις πρώτες δεκαετίες του αιώνα μια αμερικανίδα χορεύτρια φτάνει στη Γηραιά Ήπειρο φέρνοντας μαζί της μια καινούργια μορφή έκφρασης. Τυλιγμένη σ'ένα αρχαιοελληνικό πέπλο, η Ισιδώρα Ντάνκαν αυτοσχεδιάζει μόνη μπροστά σε μια κουρτίνα, πάνω σε συνθέσεις του Μπαχ, του Σούμπερτ, του Σοπέν..

Είχε, βέβαια, προηγηθεί η Λόι Φούλερ η οποία χόρεψε με κοστούμια από μετάξι που φωσφόριζε και χρωματιζόταν από νέους και ποικίλους τρόπους φωτισμού. Η Ισιδώρα Ντάνκαν ήταν όμως εκείνη που γνώρισε στο κοινό τον ελεύθερο χορό, με τα αρχαία ελληνικά κοστούμια και τα ξυπόλυτα πόδια. Πίστευε ότι τα στενά παπουτσάκια και τα σφιχτά κορμάκια της μπαλαρίνας κατέστρεφαν τη φυσική ομορφιά του σώματος.

Μια άλλη χορογράφος, σύγχρονη της Ντάνκαν, η Ρουθ Σαιντ-Ντενις, στράφηκε στην Ανατολή, στις Ινδίες και την Αίγυπτο για έμπνευση. Χρησιμοποίησε παραλλαγές εθνικών ενδυμασιών κατασκευασμένων έτσι ώστε να γοητεύουν με τον εξωτισμό τους. Ηταν άλλωστε η εποχή που οι καλλιτέχνες συναρπάζονται από τον εξωτισμό των αποικιών.

Το 1909, το Παρίσι είναι έτοιμο να υποδεχτεί τα Ρωσικα Μπαλέτα του Σεργέι Ντιανγκίλεφ και την επανάσταση που έφεραν στη μόδα. Την εποχή εκείνη η μόδα χαρακτηριζόταν από τους στενούς κορσέδες,τις κάθετες γραμμές και τα παστέλ χρώματα.Η παράσταση των Ρωσικών Μπαλέτων το 1909 «Κλεοπάτρα» και η παράσταση «Σεχραζάντ» ένα χρόνο αργότερα ,με τα κοστούμια τους που έσφιζαν από ανατολίτικη χλιδή, έμελλε να αλλάξουν το στιλ αυτό. Οι Παριζιάνες υιοθέτησαν με ενθουσιασμό τη νέα ανατολίζουσα τάση και φόρεσαν ρούχα με απαλές πτυχώσεις κι ανάλαφρες φούστες που στένευαν στους αστραγάλους. Τα υφάσματα έγιναν πιο πλούσια, με έντονα λαμπερά χρώματα και χάντρες.

Μετά το θρίαμβο των πρώτων του παραστάσεων ο Ντιανγκίλεφ συνεργάστηκε με σπουδαίους σχεδιαστές προκειμένου να ντύσει τα Μπαλέτα του και συνέχισε να δημιουργεί νέες τάσεις στη μόδα.

Aπόσπασμα κειμένου της Κατερίνας Καμπανέλλη (ενδυματολόγος, σκηνογράφος)

Κατηγορία ΚΛΕΙΔΑΡΟΤΡΥΠΑ
Σελίδα 4 από 4