Reviews written by Γιώργος Χριστόπουλος

Από τις σχετικά αναμενόμενες "μεγάλες" παραγωγές, εξαιτίας του συνδυασμού του τίτλου της και του σκηνοθέτη της. Απολαυστικό υπερθέαμα για μεγάλη οθόνη, με πολύ προσεγμένο σενάριο και πλειάδα αστείων στιγμών, που δίνουν την νότα εκείνη που χρειάζεται το κοινό σήμερα για να σταματήσει να θεωρεί την επιστημονική φαντασία ως κάτι για τους φαν του απόκοσμου και των εξωγήινων αλλά και ως ένα είδος που μπορεί εξίσου να διασκεδάσει με ευκολία. Η 11η ταινία Star Trek δεν είναι (μόνο) για τους φαν. Είναι για όλους τους φίλους του καλού σινεμά, κι ίσως ακόμα περισσότερο για αυτούς που δεν είχαν ιδέα τόσο καιρό για το Star Trek σύμπαν. Όσοι τη δουν θα πάρουν σίγουρα μια πολύ δυνατή γεύση του κινηματογραφικού αυτού σύμπαντος.

Ένα άκρως ενδιαφέρον πολιτικό θρίλερ με πολύ καλή πλοκή, μέχρι ίσως και την τελευταία αχρείαστη, αν και εκ πρώτης ανέλπιστη και εντυπωσιακή, ανατροπή. Υπέροχα δομημένο σκριπτ, πολύ καλοί και ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί. Δεν πρόκειται ποτέ να συγκαταλεχθεί στις ταινίες σταθμούς του είδους αλλά οπωσδήποτε η θεασή τους από κάθε σινεφίλ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί "επιτακτική". Αξίζει.

Από τις πλέον σημαντικές σύγχρονες ταινίες από την Ιαπωνία, που πραγματεύεται την έννοια του θανάτου σε όλες του τις διαστάσεις και μας τη σερβίρει με λυρισμό και ρεαλισμό παράλληλα. Διάχυτη σοφία και ο προβληματισμός γύρω από αυτό το θέμα. Διάχυτα και τα συναισθήματα που προκαλεί. Ο θάνατος με τη συνοδεία σόλο τσέλου. Ένα άξιο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας για το 2008.

Κατασκοπευτικό θρίλερ που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι και το άνισο σχετικά τελευταίο ημίωρο. Σκηνή ανθολογίας το μακελειό στο μουσείο Γκουγκενχάιμ, και πληθώρρα μακρινών γενικών πλάνων από τον Τομ Τίκβερ σε μία προσέγγιση στρωτή και ώριμη, όπως άρμοζε σε αυτό το πλούσιο σε πλοκή φιλμ. Σοβαρό σινεμά από σοβαρό σκηνοθέτη για μια σοβαρή θεματολογία. Must-see για τους λάτρεις του είδους!

Αμερικάνικη προσέγγιση επιπέδου εκπομπής πωλήσεων telemarketing ενός θέματος, που φωνάζει, όπως όλες οι new age φιλοσοφίες, ότι μόνο αυτά που πρεσβεύουν αυτοί είναι σωστά και είναι η μία και μόνη αλήθεια. Για τον λόγο αυτό και μας προτρέπουν να δούμε την "πραγματικότητα" μέσα από το πρίσμα της κβαντοφυσικής και κβαντομηχανικής. Ένα ντοκυμαντέρ από αυτά που αφήνουν αμφιλεγόμενες εντυπώσεις, αν και σε εμένα μου άφησε μόνο την εξής: οτι υποτιμά τη νοημοσύνη μου.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα κωμική προσέγγιση της πραγματικής φύσης των θρησκειών, του χριστιανισμού και του μωαμεθανισμού κυρίως, που καταφέρνει να εκθέσει με τα κενά και τις αντιφάσεις που φέρουν αυτές την ακεραιότητα όχι τόσο των ίδιων των θρησκειών αλλά των πιστών της. Αν ήταν περισσότερο διεισδυτική θα ήταν και πολύ πιο πετυχημένη αυτή η προσέγγιση αλλά τελικά προτίμησε να προκαλέσει μεν αλλά χωρίς να ξεπεράσει τα όρια του πολιτικώς ορθού δε.

Σκηνές καταστροφής που δεν έχουν προηγούμενο και θα σοκάρουν, είναι το καλύτερο στοιχείο που έχει να επιδείξει αυτό το φιλμ του μάστορα της σκοτεινής αισθητικής, Άλεξ Πρόγιας. Αν πάρετε την απόφαση να το δείτε τότε εκμεταλλευτείτε το πλεονέκτημα της μεγάλης οθόνης. Δυστυχώς η προβλεψιμότητα που προσδίδουν οι ενοχλητικές πια σκηνές αμερικάνικης ενωμένης οικογένειας, όπως και η επιλογή που έγινε για τη λύση του μυστηρίου στο τέλος, αδυνατίζουν κατά πολύ όλο το εγχείρημα αντί να το απογειώσουν.

Το να καταφέρνει κάποιος να χτίσει υποβλητική και σκοτεινή ατμόσφαιρα σε μια ταινία είναι πράγμα σημαντικό και χρήζει σεβασμού. Το να καταφέρνει όμως μονάχα αυτό και τίποτα παραπάνω χρήζει μομφής. Κάποια καλά στοιχεία που έχει συνθέτουν ένα ομλογουμένως πολύ ιδιαίτερο σύνολο, αλλά αυτό δεν σώζει αυτό το περίεργο κράμα από τη Σουηδία από το να χαρακτηριστεί ανούσιο και ανιαρό.

Ο Κλιν Ήστγουντ είναι ο χαρακτήρας Γουόλτ Κοβάλσκι και ο Γουόλτ Κοβάλσκι είναι αυτός τα λέει κυριολεκτικά όλα χωρίς πολλά πολλά. Η καλύτερη εισαγωγή χαρακτήρα της χρονιάς στην πιο απλή ταινία της χρονιάς. Τόσο άμεση, τόσο πλούσια σε μηνύματα και τόσο όμορφη σε όλα της, που το ρεσιτάλ ερμηνείας του Κλιντ Ήστγουντ, στον τελευταίο ρόλο της καριέρας του, είναι το ιδανικό κερασάκι στην τούρτα!

Αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία παρά τις εν γένει αδυναμίες της, μιας και πρόκειται για την ιστορία της συνέντευξης ενός ανθρώπου που ποτέ δεν απασχόλησε κανέναν άλλο, σε αυτό τον βαθμό, όσο τους πολίτες των ΗΠΑ. Θα μπορούσε να είναι αφάνταστα βαρετή, δεδομένου ότι βασίστηκε σε θεατρικό έργο, αλλά ειδικά η ερμηνεία του Φρανκ Λανγκέλα, και λιγότερο η σκηνοθεσία του Ρον Χάουαρντ κατάφεραν να μας διατηρήσουν το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος.

Ολοκληρωτικά ανώτερη από οποιαδήποτε άλλη ταινία, παραγωγής 2008, προβλήθηκε στις αίθουσες τον τελευταίο χρόνο και όχι μόνο. Σενάριο εκπάγλου ομορφιάς, σκηνοθεσία που ακόμα και ο βεβιασμένος χαρακτηρισμός "βιντεοκλιπίστικος" αποτυγχάνει να τη μειώσει αλλά της δίνει ταυτότητα και μια μοναδικότητα ως προς την λειτουργία της σε αυτήν ειδικά την ταινία. Μία ταινία άψογη από κάθε άποψη! Ένα πραγματικό έργο τέχνης!

Από την αρχή μέχρι το τέλος ο,τι πιο άψογο αντικρύσαμε φέτος αναφορικά με το πόσα συναισθήματα κατάφερε να μας βγάλει και με πόση άνεση! Ο Μίκι Ρουρκ δίνει την ερμηνεία της καριέρας του καθοδηγούμενος από τον μεγαλύτερο και καλύτερο σκηνοθέτη της γενιάς του, τον Ντάρεν Αρονόφσκυ. Μια πολύ συγκινητική ταινία. Επιτομή πάνω στην ανθρώπινη μοναξιά!

Μία πολύ καλοστημένη ταινία για να εξιστορήσει ένα τελείως κακοδιαχειρισμένο κινηματογραφικά θέμα. Από τις περιπτώσεις που το θεατρικό στήσιμο μιας ταινίας επιτυγχάνεται σεναριακά μεν, αλλά δεν υποστηρίζεται σκηνοθετικά δε. Μειωμένο ενδιαφέρον σε ένα πολύ επιφανειακό, για τα θέματα που ήθελε να θίξει, φιλμ, όπου μόνοι διακριθέντες είναι οι ηθοποιοί και το ειδικό τους βάρος.

Ένα πανέμορφο σε εκτέλεση μα ανεκμετάλλευτο παραμύθι. Υπέροχες εικόνες, στρωτή η ροή της ιστορίας, χάρμα ειδέσθε τα εφέ και εξαιρετικό το κόνσεπτ αλλά έλειπε η ψυχή ενός καλού γραφιά. Ενός ανθρώπου που θα βάλει στο στόμα των χαρακτήρων μερικές καλές ατάκες σε κάποιες συγκεκριμένες στιγμές τους για να πεις στο τέλος οτι τελικά, βρε αδερφέ, κάτι μου "είπε" η ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον. Τελικά όσο ωραίο και αν είναι το περιτύλιγμα το σινεμά χρειάζεται και ουσία.

Ένας φιλμικός άθλος καθώς αυτό που επιτυγχάνει είναι να στραπατσάρει ολόκληρο τον τρόπο ζωής των μεσοαστών της σύγχρονης κοινωνίας μέσα από τις αλεπάλληλες συγκρούσεις δύο νέων ανθρώπων. Συγκρούσεις που προκύπτουν από την αποτυχία εύρεσης ενός κοινού θέλω. Και χωρίς κοινά θέλω δύο άνθρωποι καταλήγουν στον συμβιβασμό! Ένα δυνατό κινηματογραφικό χαστούκι από τον Σαμ Μέντες, που βασίζεται σε δυνατό σενάριο και δυνατές ερμηνείες από Γουίνσλετ και Ντι Κάπριο!

Ένα κράμα εξαιρετικού animation και ντοκυμαντέρ, βασισμένο στις ίδιες τις εμπειρίες του δημιουργού του. Σοκαριστικό ως θεματολογία (η εισβολή στο Λίβανο του 1982) αλλά άνισο ως σύνολο. Δυστυχώς το αφηγηματικό, εικαστικό κομψοτέχνημα του πρώτου μισού μετατρέπεται σε τηλεοπτικού επιπέδου ντοκυμαντέρ στο δεύτερο. Ο συγχρονισμός όμως της κυκλοφορίας του με τα πρόσφατα γεγονότα στη Γάζα το κατατάσσει αυτόματα στα πιο επίκαιρα φιλμ της ιστορίας του σινεμά.

Αν δεν είστε ομοφοβικός, χωρίς αυτό να σημαίνει πως το φιλμ περιέχει υπερβολικές ή προκλητικές σκηνές, τότε θα απολαύσετε μία συγκλονιστική βιογραφική ταινία της οποίας η ψυχή είναι ο Σον Πεν και ο σκηνοθέτης της Γκας Βαν Σαντ. Συστήνετε ανεπιφύλακτα γιατί πρόκειται για μία από τις πλέον αξιοπρόσεκτες παραγωγές της χρονιάς.

Υπάρχουν μερικές ταινίες που ξεκινάνε και σκεφτόμαστε "θα δω κάτι πολύ καλό" και κάποιες άλλες που ξεκινάνε και σκεφτόμαστε "θα δω κάτι πολύ κακό". Με το "Αυστραλία" συμβαίνει το πρώτο από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα. Τρίωρο επικό υπερθέαμα, κεντημένο περίτεχνα με μια ιστορία αγάπης, τοποθετημένη χωροταξιακά σε μια μακρινή αλλά πλούσια σε υπέροχα τοπία χώρα και χρονικά σε μια περίοδο πολέμου όπου όλα είναι ρευστά. Αναμφίβολα προτείνεται για θέαση σε μεγάλη οθόνη.

Μία ταινία που θα μπορούσε με άλλους χειρισμούς να συνθέσει ένα διαφορετικό σύνολο και να αποκτήσει μια θέση στην καρδιά μας. Βασίστηκε μεν στο εξαιρετικό βιβλίο του Μπέρναρντ Σλινκ αλλά εμείς ως θεατές βασιζόμασταν στο όραμα του σκηνοθέτη Στήβεν Ντάλντρυ να φτιάξει άλλο ένα δυνατό δράμα. Τελικά έφτιαξε ένα αδύναμο δράμα, χωρίς ψυχή, εξαιτίας των αδικαιολόγητα αργών εσωτερικών ρυθμων της ταινίας. Στην καθοδήγηση της Κεητ Γουίνσλετ πάντως, παίρνει άριστα.

Πολλά υποσχόμενο, όμως κατέληξε να είναι μία από τις περιπτώσεις όπου αναμέναμε εύλογα πολλά κεράσια από τρία εξαιρετικά "φυτώρια" και τελικά το καλάθι μας δεν γέμισε ούτε μέχρι τη μέση.

Μικελάντζελο Αντονιόνι: 0/5
Στήβεν Σόντερμπεργκ: 2,5/5
Γουονγκ Καρ-Βάι: 4/5

Μια σπουδαία ιστορία, υπέροχα δοσμένη, με ερμηνείες μεγατόνων από Σαράντον και Λάνκαστερ και μηνύματα περισσότερα από όσα περιέχουν όλα τα ντοκυμαντέρ και τα κοινωνικά φιλμ που γυρίζονται πλέον μέσα σε μια σεζόν. Κι όλα αυτά υπό την πάντα αξιόπιστη καθοδήγηση του Λουί Μαλ.

Με μία από τις πλέον αξιομνημόνευτες εναρκτήριες σεκάνς αυτή η ταινία δεν μπορούσε παρά να είναι μοιραία και στο συνολό της άκρως αξιομνημόνευτη. Δυνατό σενάριο και δυνατές ερμηνείες σε μια από τις ελάχιστες σκεπτόμενες αμερικάνικες ταινίες, που έχουν τα κότσια να ξεμπροστιάσουν αλήθειες που ξέρουμε όλοι αλλά φωνάζουν λίγοι.

Ένα μεγάλο και όχι μικρό φιλμικό διαμάντι από τη Νορβηγία. Μία μεγάλη ταινία και ένα κινηματογραφικό ευρωπαικό ποίημα, από αυτά που συναντάμε όλο και πιο σπάνια.