Reviews written by Γιώργος Χριστόπουλος

Το 2008 το "Gran Torino" του Κλιντ Ήστγουντ ήταν η πιο απλή και άμεση ταινία της χρονιάς, το 2009 είναι το "Up in the Air". Ενώ βλέπουμε αρχικά ανθρώπους να απολύονται καταλαβαίνουμε γρήγορα πως η ταινία δεν είναι για αυτούς αλλά για τον άνθρωπο που "δουλειά" του είναι να τους απολύει! Αρκετά ευρήματα, σπιρτόζικοι διάλογοι, ευφυολογήματα, ευθύτητα και αρκετό χιούμορ και μόλις μία προβλέψιμη σκηνή, πράγμα σπάνιο για mainstream ταινία, όσο φιλοσοφημένο περιεχόμενο κι αν αυτή διαθέτει. Το καλύτερο "food for thought" φιλμ της εποχής!

Αρκετά "κενό" ουσίας δράμα, που στηρίζεται στην δυναμική εκφραστικότητα της πρωταγωνιστριάς της (δεν μπορώ καν να φανταστώ πως θα ήταν χωρίς αυτή την ηθοποιό για τον ρόλο της Κάταλιν Βάργκα). Ο Στρίκλαντ παρουσιάζει με το ντεμπούτο του αυτό τη γλώσσα που του αρέσει να χρησιμοποιεί, η οποία κρίνεται ως ξεπερασμένη, ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με τόσο αδύναμα δράματα όπως αυτό. Καλή αισθητική, δύο μόνο ωραίες σκηνές - ένας μονόλογος κι ένας διάλογος - μετά την πρώτη ώρα (!) και τίποτα παραπάνω. Μόνο για τους λάτρεις του ευρωπαικού σινεμά με avant-garde ροπές και για κανέναν άλλον.

Απολαυστικό animated αλληγορικό φιλμ όπου μεταλλαγμένα φαγητά είναι ο "εχθρός" που επιτίθεται στον ίδιο τους το δημιουργό και καταναλωτή, δηλαδή εμάς. Μοντέρνο, αστείο και γρήγορο σε ρυθμό, που δεν θα κάνει κανέναν θεατή, όποιας ηλικίας κι αν είναι αυτός, να βαρεθεί. Δείτε το ανεπιφύλακτα.

Ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ παρουσιάζει την ιστορία της φιλοσόφου Υπατίας της Αλεξανδρινής τοποθετώντας πάνω στον ίδιο αφηγηματικό ιστό τον τρόπο σκέψης της Υπατίας και το πως ήρθε αυτός σε σύγκρουση με την... έλειψη σκέψης των χριστιανών τότε. Για να καταλήξει πως οι φράσεις "πολιτική σκοπιμότητα" και "πολιτικό κόστος" ήταν από τότε στο μυαλό των τοπικών ηγετών και πως ο παρωπιδισμός των οπαδών της θρησκείας μόνο ζημιογόνος μπορεί να αποδειχθεί. Δηλαδή σαν να μας λέει πως 1600 χρόνια μετά την Υπατία δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα!!! Η σκηνοθεσία του Αμενάμπαρ είναι γεμάτη εμπνεύσεις και κατά διαστήματα υπνωτιστική. Από τις πιο σημαντικές πλέον σύγχρονες ιστορικές ταινίες που οφείλει να κάνει εντύπωση με την τόλμη της ΤΩΡΑ γιατί σε κανένα Πάσχα από αυτά που θα ακολουθήσουν δεν πρόκειται να προβληθεί στην τηλεόραση.

Υπέροχο φιλμ που περιέργως δεν θα συζητηθεί και μάλλον θα περάσει στο ντούκου ίσως εξαιτίας του ότι α) την έκανε ο Κλιντ Ήστγουντ οπότε δεν εμπεριέχει καμμία έκπληξη από απόψεως κινηματογράφισης και ποιότητας και β) δεν έχουμε καμμία σχέση με το ράγκμπυ ως λαός οπότε αυτός ο συνδυασμός απαρτχάιντ, Νέλσον Μαντέλα και ράγκμπυ να μας ξενίσει. Τα πάντα και σε αυτή την ταινία του Ήστγουντ είναι ανωτάτης ποιότητος με κυριότερο παράδειγμα τον Μόργκαν Φρήμαν που καταφέρνει να "είναι" ο Νέλσον Μαντέλα! Low profile σκηνοθεσία και ερμηνεία, δυνατό συνολικό αποτέλεσμα, αν και λίγο μας τα χαλάει το τελευταίο ημίωρο...

Πολύ χαμηλών επιδόσεων ταινία, που δεν καταφέρνει ούτε στο ελάχιστο να μεταφέρει από το μυθιστόρημα του Όσκαρ Γουάιλντ στην οθόνη κάτι "σωστά", πέραν της αναπαράστασης του Λονδίνου. Ο Κόλιν Φερθ ξεχωρίζει ενώ ο πρωταγωνιστής παρέα με τον άνευρο κι άνευ εμπνεύσεων σκηνοθέτη και τον "πρωτάρη" σεναριογράφο έκαναν τα κόκκαλα του Γουάιλντ να τρίζουν. Καλύτερα βρείτε το σε "Κλασσικό Εικονογραφημένο" παρά να δείτε αυτό τον βασιλιά των φετινών B-movies.

Σε αυτή την ταινία καλούμαστε να παρακολουθήσουμε σε ποια "χώρα" του μυαλού του αποδρά ένα παιδί, όταν αυτό αντιδρά από θυμό και πείσμα, δίχως κανείς πιο πριν να μας ρωτήσει αν κάτι τέτοιο θα μας ενδιέφερε ποτέ να το παρακολουθήσουμε ή όχι. Κενό αφηγηματικά, συμπαθές εικαστικά. Όταν ανάψουν τα φώτα της αίθουσας το μόνο που θα νοιώσετε είναι μία μεγάλη αλλά όχι ανεξήγητη ανία...

Συναρπαστική περιπέτεια για όλα τα γούστα κι όλες τις ηλικίες. Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα κινηματογραφική μεταφορά του δαιμόνιου, ιδιοφυή και εκκεντρικού Σέρλοκ Χολμς. Μπορεί σε αυτή την εκδοχή του να έχει και μπράτσα εκτός από μυαλό αλλά όπως έχει στηθεί η ταινία και εφόσον ψυχαγωγεί στον μέγιστο βαθμό, δεν ενοχλεί καθόλου αυτό το στοιχείο. Καταπληκτική η αναπαράσταση του Λονδίνου του 1890, θαυμάσιος ρολίστας για άλλη μια φορά ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ. Ο Γκάι Ρίτσι παρέδωσε την καλύτερη περιπέτεια του φετινού χειμώνα.

Ζοφερός κόσμος τύπου Mad Max, με πολύ καλή και πάλι σκηνοθεσία (έπειτα από το From Hell του 2000) από τους αδερφούς Χιουζ. Έξυπνο κι ίσως ύπουλο το στόρυ. Σε ένα κόσμο όπου ο σκοταδισμός κυριαρχεί και πάλι είναι ένα και μόνο βιβλίο ικανό να επαναλάβει την ιστορία; Ή απλά είναι μονόδρομος γιατί η ανθρωπότητα ήταν ανέκαθεν κατευθυνόμενη; Ωραία σκέψη κι ωραία εκτέλεση. Θα προβληματίσει... αλλά τελικά μάλλον θα την θυμόμαστε ως μία καλή περιπέτεια παρά ως φιλμ που έφερε κάποια μηνύματα.

Βαρύ δράμα που αδικεί τον εαυτό του γιατί ο ρυθμός του είναι αδικαιολόγητα αργός. Καταφέρνει να κουράσει πολύ γρήγορα παρά την λιγότερη από μιάμιση ώρα διαρκειά του. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο πάντως είναι καταπληκτικό και σπαρακτικό.

Η πιο προσωπική ταινία των αδελφών Κοέν θα αφήσει την μεγαλύτερη μερίδα του κοινού παντελώς αδιάφορη. Μία εβραϊκή παραβολή δια χειρός των δύο αδερφών, που απλά σκέφτηκαν πως τώρα που έχουν το Όσκαρ ό,τι σενάριο και να γράψουν και ό,τι ταινία και να γυρίσουν η καριέρα τους είναι εξασφαλισμένη. Τέτοιες σαχλαμάρες θα κάναμε όλοι αν είχαμε και μεις Όσκαρ. Αν την είχε γυρίσει Έλληνας σκηνοθέτης κατά πάσα πιθανότητα θα τον είχαν "θάψει" όλα τα μήντια! Εκτός κι αν ήταν εβραίος... "Ένας Σοβαρός Άνθρωπος" από δύο ασόβαρους σκηνοθέτες διότι θέλησαν φέτος να σπαταλήσουν τον χρόνο μας και τα χρηματά μας.

Η πιο εκθαμβωτική μεταφορά της κλασσικής ιστορίας του Ντίκενς στην μεγάλη οθόνη, από τον σκηνοθέτη Ρόμπερτ Ζεμέκις, που επιδίδεται πλέον στην εκμετάλλευση των νέων τεχνολογιών και ειδικότερα του performance capture. Ισοπεδωτικός ο Τζιμ Κάρευ, πολύ όμορφες αρκετές από τις σκηνές, αλλά τραγικά γρήγορο σε ρυθμό, γεγονός που καταδικάζει την πραγματική πεμπτουσία της αγαπημένης αυτής ιστορίας σε πλήρη ανυπαρξία. Κι αν είναι κάτι εντυπωσιακό σε αυτό το παραμύθι είναι οι εμπνεύσεις που περιέχει. Όχι τα τρισδιάτατα περιβάλλοντα στα οποία εκτυλίσσεται.

Το AVATAR είναι ο Πόλεμος των Άστρων του 21ου αιώνα. Λανσάρει κάτι που είχαμε να δούμε από τότε. Έναν ολοκληρωμένο κόσμο, απίστευτης ομορφιάς, που γεννήθηκε στο μυαλό του σκηνοθέτη του Τζέημς Κάμερον. Η στερεοσκοπική 3D προβολή απογειώνει όλο το εγχείρημα και μας κάνει να διψάμε όλο και συνεχώς για πλάνα του πανέμορφου πλανήτη Πανδώρα. Και αν όλα αυτά φαντάζουν επιφανειακά τότε οφείλουμε να πούμε πως η καρδιά της ταινίας είναι βαθιά φιλοσοφημένη κι άκρως αντιπολεμική κι οικολογική. Τα Όσκαρ περιμένουν τον Κάμερον και πάλι, δεκατρία σχεδόν χρόνια μετά τον "Τιτανικό". Πλέον είναι και με βούλα King of the world!

Ευρηματική, πρωτότυπη και γεμάτη ένταση περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, που μπορούμε από τώρα να την χαρακτηρίσουμε καλτ! Μία ωραία ιδέα κινηματογραφημένη λες και πρόκειται για ντοκυμαντέρ και πραγματικά γεγονότα. Πανέξυπνη! Ο Πήτερ Τζάκσον ήξερε που "επένδυσε"!

Κακό σήκουελ, πέρα από κάθε φαντασία και του πλέον απαισιόδοξου, του "Λυκόφωτος" του 2008. Το "Λυκόφως" μας έπεισε πως αυτός ο teenage μύθος τουλάχιστον έγινε μία πολύ αξιόλογη κινηματογραφική μεταφορά με ένα πρωταγωνιστικό δίδυμο, που όσο και αν μας ενοχλεί που αναδείχτηκαν σε πρότυπα ομορφιάς μόνο και μόνο γιατί έπαιξαν σε μία ταινία, κατάφεραν εντός της να σηκώσουν το ρομάντζο στις πλάτες τους και να μας το δείξουν στη μεγάλη οθόνη επιτυχώς. Στο "Νέο Φεγγάρι" τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει. Φλυαρία, αφελείς μελοδραματισμοί, κι ένας κάκιστος ηθοποιός (αυτός που ενσαρκώνει τον Τζέηκομπ), που μας κάνει να δυσανασχετούμε σχεδόν από την πρώτη του σκηνή. Οπότε το ερώτημα είναι ένα: θα μας ευχαριστούσε αυτή η ταινία αν ήταν κατά μιάμιση ώρα μικρότερη σε διάρκεια ή θα μας ευχαριστούσε αν δεν είχε γυριστεί ποτέ;

Η τελευταία ταινία καταστροφής του Ρόλαντ Έμεριχ τα έχει όλα και συμφέρει. Υπερθέαμα ποπ-κορν που σέβεται τον εαυτό του (και τους θεατές) και προσφέρει τις καλύτερες σκηνές καταστροφής που είδαμε ποτέ, με τα εντυπωσιακότερα εφέ για ταινία του είδους που είδαμε ποτέ! Must-see σε μεγάλη οθόνη!!!!! Θα βγείτε από το σινεμά και θα κοιτάτε αν τα σπίτια και τα βουνά είναι στη θέση τους! Αυτό και μόνο για ταινία Made in America, που στόχο της έχει μόνο την ψυχαγωγία και τίποτα παραπάνω, αξίζει τέσσερα αστέρια! Μαγκιά τους!!!

Αν το σενάριο αυτό το έγραφε ο Τζωρτζ Λούκας, όλοι θα αναφωνούσαν "τι σκουπίδι είναι αυτό". Αλλά τώρα επειδή είναι του Κόπολα θα πρέπει να τρέξουμε να πούμε οτι είναι τουλάχιστον μέτριο. Δυστυχώς κατ'εμέ είναι κάτω του μετρίου. Όμορφη φωτογραφία, δυνατή η ερμηνεία του Βίνσεντ Γκάλο, αλλά το στόρυ τόσο ρηχό και κοινότοπο, που την αμέσως επόμενη ημέρα δεν θα θυμόμαστε τίποτα. Και πάνω από όλα θα έχουμε απωθήσει από τη μνήμη μας, συνειδητά, ότι αυτή η ταινία είναι του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Σίγουρα είναι το πιο προσωπικό του φιλμ αλλά αυτό δεν ακυρώνει τα κακά στοιχεία του. Εικαστικά άρτια, αφηγηματικά κακή. Προσπεράστε τη.

Καλοστημένη ταινία επιστημονικής φαντασίας με τον Σαμ Ρόκγουελ σολίστα και σε μεγάλη φόρμα και τον δημιουργό της Ντάνκαν Τζόουνς να ντεμπουτάρει εντυπωσιακά. Εμπνευσμένο στόρυ κινηματογραφημένο ιδανικά. Από το πουθενά ένα διαμάντι που θα συζητιέται για καιρό και θα κάνει τους φίλους των ταινιών επιστημονικής φαντασίας που σφύζουν από φρέσκιες ιδέες, σαν κι αυτές που περιέχει το ΜΟΟΝ, να θέλουν να βλέπουν πιο συχνά τέτοιους καλούς εκπροσώπους του είδους.

Η κινηματογραφική γλώσσα του Μίκαελ Χάνεκε επιτυγχάνει το εξής συγκλονιστικό (και πάλι): λειτουργεί τελείως αφαιρετικά εικαστικά και παράλληλα τελείως προσθετικά αφηγηματικά. Μία ιστορία σοφά γυρισμένη σε ασπρόμαυρο, που καταπιάνεται με τον ψυχισμό του ανθρωπίνου είδους όταν το φαινομενικά ισορροπημένο διαταράσσουν γεγονότα που δεν μπορεί να εξηγήσει κανείς, ούτε η εκκλησία. Φόβος, μνησικακία, εκδικητικότητα, υπεροψία, χριστιανικά ενοχικά σύνδρομα και αμαρτίες γονέων που παιδεύουν τα τέκνα τους και κατ'επέκταση την κοινωνία. Απλά αριστούργημα! Θα το ξαναδώ!

Μία ενδιαφέρουσα ιδέα, περί δικαιοσύνης και αδυναμίας του γραπτού νόμου να την αποδίδει σωστά, γυρισμένη τελείως διεκπεραιωτικά αλλά με ένα πρωταγωνιτικό δίδυμο, που τυγχάνει (ευτυχώς για εμάς) μιας σχετικής χημείας. Αξιοπρόσεκτο σεναριακά σε επίπεδο χαρακτήρων και διαλόγων μέχρι και τη στιγμή που οι διαδοχικές αναλήθειες αδυνατίζουν πολύ την τελική εικόνα. Οπωσδήποτε χρήζει μίας θέασης από τους φίλους των "μη ανεγκέφαλων" αστυνομικών περιπετειών, αλλά όχι και δεύτερης.

Μία ιστορία που ενώ είναι προφανές το πόσο απλοική είναι στη βάση της προσπάθησε μάταια να μας συγκινήσει, καθώς ούτε για ένα λεπτό δεν μπορεί να μας κάνει να ταυτιστούμε, ακόμα και στο πλέον επιφανειακό συναισθηματικά επίπεδο, με οποιονδήποτε χαρακτήρα της και τα όσα δραματικά του συνέβησαν παλιά ή του συμβαίνουν τώρα. Ο Αλμοδόβαρ με αυτή του την ταινία κατάφερε να αποδείξει πως ακόμα και ένας αξιόλογος δημιουργός σαν κι αυτόν, κάποιες φορές παρασέρνεται και ξεχνάει πως το σενάριο είναι το σημαντικότερο κινηματογραφικό εργαλείο πριν πας για γύρισμα κι όχι ένα έργο τέχνης από μόνο του!

Ο Λαρς φον Τρίερ συνέλεξε προσωπικές εμπειρίες, πιστεύω, κοιτάγματα και αναγνώσματα, δημιούργησε έναν δικό του κήπο της Εδέμ και τον τοποθέτησε στην σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής. Εκμεταλλεύεται της δύναμη της εικόνας, που του δίνει η ελευθερία του σινεμά, για να σχολιάσει με τον δικό του τρόπο όσα πρέσβευε ο Νίτσε στον δικό του "Αντίχριστο" περί θρησκείας, ο Στρίντμεργκ περί μισογυνισμού και ο Πόε για τους ανθρώπινους φόβους. Ο "Αντίχριστος" είναι το "Μετά τα Μεσάνυχτα" (Don't Look Now) του 1973 σκηνοθετημένο από τον Λαρς φον Τρίερ! Προκλητικό μα βαθύ, αιρετικό μα ειλικρινές.

Διασκεδαστικό και την ίδια στιγμή συγκινητικό. Μια μεγάλη περιπέτεια ενός ηλικιωμένου που θέλει να αποδείξει πως η ζωή μας πρέπει να είναι γεμάτη περιπέτεια συνέχεια, δίχως να περιμένουμε τις ευκαιρίες να χάνονται, μέχρι και να γεράσουμε. Γοητευτικοί ήρωες και διάσπαρτες σκηνές γέλιου. Παρόλα αυτά δεν θα συγκαταλέγεται στα αριστουργήματα της Pixar ίσως επειδή το συγκινητικό της μέρος να επηρεάσει τους ενήλικες θεατές και να τους οδηγήσει προς αυτό το συμπέρασμα.

Ένας τεράστιος σκηνοθέτης (Χάουαρντ Χοκς) αναλαμβάνει να κινηματογραφίσει την ομώνυμη νουβέλα ενός τεράστιου συγγραφέα (Ρέυμοντ Τσάντλερ) έχοντας για μπροστάρη του έναν τεράστιο ηθοποιό (Χάμφρευ Μπόγκαρτ). Ευφυές στήστιμο της πολύ μπερδεμένης πλοκής, ασύλληπτη η χημεία του Μπόγκαρτ και της Λορήν Μπακόλ, ασταμάτητος και συναρπαστικός ο βομβαρδισμός από τους πανέξυπνους διαλόγους. Ένα από τα σπουδαιότερα φιλμ νουάρ από συστάσεως κινηματογράφου.

Δυνατή animated περιπέτεια με ήρωες εννιά... κούκλες! Ιδιόμορφη όσο και εντυπωσιακή αισθητική του ζοφερού, νεκρού κόσμου που λαμβάνει χώρα όλη η δράση. Αδύναμη η ιστορία ως σύνολο παρά την δυνατή έμπνευση στην οποία βασίστηκε. Οι διάλογοι και η αφήγηση έρχονται σε δεύτερη μοίρα καθώς πρωτίστως δόθηκε βάρος στην πολύ και καλογυρισμένη δράση. Τουλάχιστον σε αυτό τον τομέα είναι άκρως ικανοποιητική εμπειρία η θέαση του "9". Θα μπορούσε να αποδειχτεί πολύ σκεπτόμενη και με "βαθος" αλλά κατέληξε μία σκέτη fun action animated ταινία.

Αρκετά αδύναμο δράμα καθώς σχεδόν αψυχολόγητα, μετά τον μέσον του φιλμ, μεταπηδά το επίκεντρο του στόρυ από την ιδιόρυθμη φιλία των δύο ηρώων στην ημίτρελη πνευματική φύση του βιρτουόζου. Αδιάφορο σκηνοθετικά και αφηγηματικά, ενδιαφέρον μόνο σε επίπεδο ερμηνειών, ειδικά από τη μεριά του Jamie Foxx. Φαντάζει ως κατόρθωμα πως γίνεται μία τέτοιου είδους ταινία, γεμάτη από μουσική του Μπετόβεν, και δύο δυνατούς χαρακτήρες να καταλήγει τόσο μέτρια. Κι όμως τα κατάφερε...

Διασκεδαστικό σύνολο, που πάσχει λίγο στο πρώτο του μισό σκηνοθετικά αλλά και ολόκληρο από την απουσία δυνατών σκηνών, που θα θυμόμασταν έστω την επόμενη μέρα το πρωί. Παρόλα αυτά το στόρυ αυτό καθευατό, με την προσθήκη και των ερωτικών παιχνιδισμάτων μεταξύ των νεαρών ηρώων, έχει αρκετό ενδιαφέρον. Δυναμικό ντουέτο σχεδόν σε όλη τη διάρκεια ο Χάρι Πότερ και ο καθηγητής Ντάμπλντορ, λάμπει δια της απουσίας του ο Βόλντεμορτ, κερδίζει την παράσταση ο εξαιρετικός Τζιμ Μπρόνμπεντ, που υποδύεται τον καθηγητή Σλάγκχορν. Μικρά και μεγάλα παιδιά θα το ευχαριστηθούν. Οι υπόλοιποι θα μείνουν με χλιαρές εντυπώσεις...

Με μία εισαγωγή ταινίας αλλά και χαρακτήρα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «όλα τα λεφτά» ο Ταραντίνο δείχνει πως μπορεί να κάνει και λιγότερο ακραία και περίεργα φιλμ από αυτά που έκανε μέχρι τώρα και δίχαζε σχεδόν κάθε φορά το κοινό τους. Εδώ ξέρει από την αρχή πολύ καλά τι θέλει να πει και πως. Ορισμένες μαγικά «στημένες» σκηνές εξαιτίας των διαλόγων τους, μερικές ευφυέστατες ατάκες αλλά και διάσπαρτες στιγμές ηχηρού γέλιου συνθέτουν ένα εξαιρετικό από κάθε άποψη σενάριο. Ένα «what if?» σενάριο μυθοπλασίας που καταφέρνει και θίγει, όσο ίσως κανείς με αυτό τον τρόπο στο παρελθόν, την δύναμη του σινεμά να καθοδηγεί το νου εθνών είτε για καλό είτε για κακό, μετασχηματίζοντας την ροή της ιστορίας, και ταυτόχρονα την τεράστια και ασυγκράτητη λατρεία του ίδιου του Ταραντίνο για την τέχνη του σινεμά.

Μία τόσο ανθρώπινη ιστορία καταντάει, κι ουχί καταλήγει, να μοιάζει παντελώς εξωπραγματική εξαιτίας της αναληθοφάνειας, σε βαθμό γελοιότητας, των αντιδράσεων του ίδιου της του πρωταγωνιστή. Επιφανειακό και καθόλου ρεαλιστικό αυτό το δράμα θα προκαλέσει μάλλον γέλια σε αυτούς που δεν έχουν υπομονή παρά δάκρυα στους ευσυγκίνητους.

Όσο κι αν μας γοήτευσε το παλιομοδίτικο στήσιμο αυτής της ταινίας, τόσο μας απογοήτευσε η καταληξή της. Απότομη κάθαρση με σχεδόν ανύπαρκτα κίνητρα σε έναν γολγοθά που δυσκόλευε συνεχώς όσο πέρναγε η ώρα, ενός στερεοτυπικού ήρωα. Ατμόσφαιρα και μυστήριο που ενέτειναν την όποια αγωνία αλλά και βεβιασμένο φινάλε που ακύρωσαν την όποια καλή δουλειά είχε γίνει καλλιτεχνικά μέχρι εκείνο το σημείο.

Άκρως πρωτότυπο και διαφορετικό στόρυ, που μιλάει για το αμερικάνικο όνειρο όπως θα ήταν ή θα γίνει σε περίπτωση που ο ρους της ιστορίας πάρει άλλη τροπή. Γοητευτικοί χαρακτήρες, εντυπωσιακά ψηφιακά εφέ και ένα σάουντρακ που «ταξιδεύει», είναι τα ατού των Watchmen. Ο σκηνοθέτης τους όμως φρόντισε να μεταφέρει την γοητεία του graphic novel και στο πάνι, κάτι που απέβει τελείως μοιραίο για τον ρυθμό της ταινίας. Slow motion στα κόκκινα και μακρόσυρτες σκηνές μπορούν να οδηγήσουν μόνο... σε μακρόσυρτα χασμουρητά.

Κλιντ Ήστγουντ πίσω από τις κάμερες και Αντζελίνα Τζολί μπροστά από αυτές, δίνουν μέρος του καλυτερού τους εαυτού σε αυτό το δυνατό δράμα, που γίνεται συνεχώς όλο και πιο ενδιαφέρον λόγω της εξίσου συνεχούς εξελισσόμενης πιο σύνθετης πλοκής. Άψογη αναπαράσταση του Λος Άντζελες της δεκαετίας του ?20. Δεν θα μπει απαραιτήτως στις καρδιές των σινεφίλ σαν μία αξέχαστη εμπειρία κι αυτό ίσως λόγω της θεματολογίας της που δεν περνάει τα σύνορα της πεπατημένης συνταγής, ακόμα κι αν αυτή βασίστηκε σε αληθινή ιστορία.

Μία σούπα χαρακτήρων, κόσμων και ψυχοσύνθεσεων που προσπαθεί να αποδειχτεί έξυπνη και «ψαγμένη» αλλά καταλήγει πραγματική... σούπα. Όμορφη εικαστικά κατά διαστήματα προσπάθεια αλλά τόσο ακατανόητη στο μεγαλύτερο μέρος της που καταλήγει κουραστική. Κακό ντεμπούτο του Λονδρέζου κινηματογραφιστή που λησμόνησε πως η κατάρα των «νέων» στο σινεμά είναι να «μπουκώνουν» τις ταινίες τους με πολλά θέματα και ακραίες καταστάσεις... δίχως όμως να μπορούν να τα βγάλουν πέρα από την καρέκλα είτε του σκηνοθέτη είτε του σεναριογράφου.

Εμπνευσμένο κόνσεπτ που μας τοποθετεί στην Ρωσία του 18ου σε μια ιστορία όπου φιλοσοφικοί στοχασμοί μπλέκονται με τη σεξουαλικότητα και το φόβο του θανάτου. Ιδιοφυές και ξεκαρδιστικό!

Ενώ έχει να προσφέρει πολλά ως θέαμα και ως ιστορία, η επιλογή του Τζον Γου να συμπεριλάβει σκηνές και διαλόγους που δεν προωθούν την ιστορία του αλλά αντ?αυτού την αναγκάζουν σε ολική καθίζηση, κατά διαστήματα, δίνουν την εντύπωση ενός τελείως άνισου συνόλου που έχασε την ευκαιρία να είναι πολύ πολύ ενδιαφέρον. Από τη μία η επιδειξιομανία του και η εμμονή του στα μακρινά πλάνα και από την άλλη η έλλειψη χρηστικότητας αρκετών σκηνών κάνουν αυτό το πρώτο μέρος της μάχης στον Κόκκινο Λόφο, να μοιάζει ένα βαρετό μα ιλουστρασιόν κατασκεύασμα.

Με μόλις μία καλή σκηνή δράσης (ο Στέηθαμ σε ποδήλατο) και όλα τα άλλα να είναι πολύ μακριά από τη σφαίρα οποιασδήποτε αξιολόγησης θα μπορούσαμε να κάνουμε, μιας και είναι όλα τόσο μα τόσο κακά, ο τρίτος Transporter είναι μια τεράστια απογοήτευση κι ένα εγγυημένο χάσιμο χρόνου. Ηλιβασιλέματα, έρωτες, και διάλογοι που τσακίζουν νεύρα και κόκκαλα κάνουν αυτή την ταινία ίσως την χειρότερη περιπέτεια που είδαμε φέτος...

Ενώ συνολικά προσφέρει πολύ περισσότερα πράγματα από την πρώτη ταινία, τελικά είναι πολύ κατώτερη εκείνης. Αντί να μας ψυχαγωγήσει μας κουράζει με την ασταμάτητη βαβούρα! Οι φανατικοί φίλοι του καρτούν και της πρώτης ταινίας θα την καταευχαριστηθούν, και ιδιαίτερα εξαιτίας των άψογων εφέ, που θα κάνουν πολλά σαγόνια να κρεμάσουν. Κατά τα λοιπά ελάχιστον το καλό χιούμορ ενώ άφθονα τα ενοχλητικά αμερικάνικα κλισέ. Brainless blockbuster που όμως έχασε κάθε αίσθηση του μέτρου και δεν ψυχαγωγεί όσο θα του άρμοζε.

Χορταστική και απολαυστική περιπέτεια, τόσο για τους λάτρεις του είδους όσο για όλη την οικογένεια. Θα αποτελέσει μία σίγουρη καλοκαιρινή επιτυχία μιας και συνδυάζει ένα πρωτότυπο θέμα, που θα αγγίξει ίσως και πολύ κόσμο ανεξαρτήτως ηλικίας, αλλά και έναν θαυμάσιο Λίαμ Νίσον σε έναν τελείως απρόβλεπτο και δυναμικό ρόλο. Μην την χάσετε με τίποτα!!!

Αξιόλογη προσπάθεια που αξίζει της "θερινής" μας προσοχής αλλά όχι και του χώρου στην μνήμη μας. Κάποιοι κακοί διάλογοι που συνοδεύονται από το κακό καστ χαντακώνουν ένα σύνολο που είχε όλα τα φόντα για να διακριθεί, μιας και σκηνοθεσία και φωτογραφία αποτελούν τα βασικά ατού του. Σαφέστατα ανώτερη από την 3η ταινία του διάσημου franchise αλλά αυτό δεν την κάνει να διαφοροποιείται από καμμία άλλη απλά "καλή" περιπέτεια της σειράς. Ο Σαμ Γουόρθινγκτον πάντως εξαιρετικός από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο πλάνο που εμφανίζεται!

Δεύτερη απόπειρα μεταφοράς βιβλίου του Νταν Μπράουν από τον Ρον Χάουαρτν, δεύτερη απογοήτευση. Αδιάφορο και βλακώδες στο μεγαλύτερο μέρος του, καταλήγει να είναι μία ταινία που την επόμενη μέρα το πρωί δεν θα θυμάστε απολύτως τίποτα. Οπότε είτε την δείτε είτε όχι, ένα και το αυτό. Εμείς προτείνουμε "όχι". Φυλάξτε τα χρηματά σας για κάτι που έστω σέβεται την νοημοσύνη σας.