Reviews written by Γιώργος Χριστόπουλος

Λαμπερό και συναρπαστικό φιλμ με φόντο τη Γαλλική Ριβιέρα και σε πρώτο πλάνο τον Κάρυ Γκραντ και την Γκρέης Κέλυ. Λίγο έγκλημα με κλεμμένα κοσμήματα, λίγο θάλασσα και το αθώο αγόρι μου... να το κυνηγάνε και οι καλοί και οι κακοί. Αν μη τι άλλο ο απόλυτα ψυχαγωγικός συνδυασμός με αλάνθαστο τιμονιέρη τον Άλφρεντ Χίτσκοκ.

Κλασικό αστυνομικό με ζηλευτή πλοκή. Παρακολουθείται απνευστί. Ο Χίτσκοκ παρέδωσε το 1954 ακόμα ένα διαμάντι που έμεινε κλασικό για την καθαρόαιμη αστυνομική πλοκή του, που τόσο άψογα σκηνοθέτησε ο σπουδαίος Βρετανός μάστορας του είδους. Διάλογοι που τσακίζουν κόκκαλα και η πρώτη συνεργασία της Γκρέης Κέλυ με τον Χίτσκοκ έμελε να γραφτεί στην ιστορία με... ψαλίδι.

Το πρώτο ομιλών αριστούργημα του Χίτσκοκ αλλά και του Βρετανικού σινεμά. Ο Χίτσκοκ έθεσε τους κανόνες των "θρίλερ" και κατέστησε ευατόν έκτοτε ως του πλέον βαρυσήμαντου ονόματος και ταλέντου για τις ταινίες του είδους. Κλασικό ασπρόμαυρο και "αγέραστο" αστυνομικό φιλμ.

Από τις ιστορικές κωμωδίες με το επιτυχημένο δίδυμο Μπλέηκ Έντουαρντς και Πήτερ Σέλερς να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό στην μετά-Ροζ-Πάνθηρα εποχή τους. Κλιμακούμενο γέλιο, με έναν αμίμητο κεντρικό ήρωα ερμηνευμένο εμπνευσμένα από τον αξέχαστο Σέλερς σε μια εξίσου αξέχαστη κωμωδία.

Ενοχλητικά κλισέ μας εμποδίζουν αδιάκοπα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο να απολαύσουμε έστω και λίγο την καλογυρισμένη δράση από τον Άμπραμς, από τον οποίο σίγουρα περιμέναμε περισσότερα μετά το Cloverfield και το Star Trek. Προφανώς ο Σπήλμπεργκ έβαλε το χεράκι του σε τέτοιο βαθμό που τα πάντα τελικά μοιάζουν - και μόνο μοιάζουν - με ένα παραμύθι τύπου Goonies, γυρισμένο με τη συνταγή του τότε στο σινεμά του σήμερα. Για παράδειγμα αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το γιατί πρέπει μένει ορφανό για να συμπάσχουμε ντε και καλά σε τέτοια φιλμ ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω... Πολύ μέτριο αποτέλεσμα για κάτι που θα μπορούσε αν απέφευγε την πεπατημένη να αναβίωνε όντως παλιά καλά έργα τέτοιου τύπου. Καλύτερα να την αποφύγετε μέχρι να βγει σε DVD για να τη δείτε στο σαλόνι σας (όπου μπορείτε να βρίζετε και πιο άνετα).

Ισορροπία μεταξύ ρομάντζου και επιστημονικής φαντασίας σε ένα στόρυ βασισμένο σε μικρό διήγημα του Φίλιπ Κ. Ντικ. Ο Ματ Ντέημον στιβαρός, δεν χάνει στιγμή την αληθοφανειά του σε αυτό το ισορροπημένο κράμα. Το μόνο σφάλμα του φιλμ ήταν το μάρκετινγκ που το πλάσαρε με το μοτό "Bourne Meets Inception" κάτι το οποίο πιστεύουμε πως δεν έχει σχέση με την αλήθεια. Για εμάς ισχύει το "Dark City meets Fallen", καθώς αυτό που έχει ουσία στο φιλμ, και αναδεικνύεται περισσότερο αμέσως μετά το ρομαντικό επίπεδο της ιστορίας, είναι το φιλοσοφικό του υπόβαθρο και οι όποιες προεκτάσεις του.

Κλασικού τύπου περιπέτεια με την δράση και το σασπένς να χτίζονται κλιμακωτά πάνω σε ένα πολύ καλό και γεμάτο ανατροπές σενάριο. Ο Λίαμ Νίσον κάνει τα πάντα για να βρει την αλήθεια και μεις δίπλα του απολαμβάνουμε την διαδρομή... Must-see για τους φίλους των καλών ρεαλιστικών περιπετειών.

Ένα γουέστερν που προκαλεί έκπληξη όχι λόγω της ποιοτητάς του αλλά λόγω του ότι το υπογράφουν οι αδερφοί Κοέν. Άριστο καστ με έναν Τζεφ Μπρίτζες και την νεαρή Χάιλι Στάινφελντ να τους πιεις στο ποτήρι, τους δύο ανθρώπους δηλαδή που ανεβάζουν αυτόματα με την παρουσία τους σκαλιά ολόκληρα αυτό το φιλμ, που σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε να καταλήξει βαρετό. Ευτυχώς για εμάς όχι. Οι Κοέν και ο Διευθυντής Φωτογραφίας τους έφεραν για δύο ώρες σχεδόν το παλιό καλό γουέστερν στην οθόνη μας. Το αν θα το θυμόμαστε αυτό το έργο σε μερικές βδομάδες από τώρα είναι μια άλλη ιστορία...

Από το βιβλιο "Accidental Millionaires" στα χέρια του Ντέηβιντ Φίντσερ, που ξέρει ήδη την συνταγή της δυνατής αφήγησης ακόμα και όταν η ιστορία αυτή καθεαυτή που πραγματεύεται δεν είναι απαραιτήτως της ίδιας δυναμικής. Επίκαιρο, χωρίς να είναι καυστικό, νευρώδες κυρίως λόγω των διαλόγων του και της διαρκούς εναλλαγής μεταξύ των παρόντων και παρελθόντων συμβάντων και με κερασάκι στην τούρτα την ερμηνεία του νεαρού Τζέσε Άιζενμπεργκ. Δεν θα συγκινήσει αλλά δεν θα αφήσει και κανέναν αδιάφορο. Μάλλον θα ιντριγκάρει πολύ κόσμο στο να γίνουν αυτοί... οι επόμενοι πολυεκατομμυριούχοι...

Μία πραγματικά συναρπαστική ταινία που ενθουσιάζει μικρούς και μεγάλους. Άξιο - όσο και απόλυτα προβλέψιμο - το βραβείο Όσκαρ καλύτερης animated ταινίας. Κεν και Μπάρμπι, Γούντυ και Μπαζ και υπόλοιπο συναπάντημα σε μία από τις πιο διασκεδαστικές ταινίες που κυκλοφόρησαν το 2010.

Μία από τις σημαντικότερες ταινίες του Ηλία Καζάν, εξαιτίας των πολιτικών προεκτάσεων της και του παρασκηνίου της λόγω Μακαρθισμού, αλλά κυρίως λόγω της ερμηνείας του Μάρλον Μπράντο, που στιγμάτισε και άλλαξε το american acting άπαξ και δια παντός.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν μας παίρνει από το χεράκι και μας ταξιδεύει για δυόμιση ώρες στο μυαλό του με σκοπό να δοκιμάσει το δικό μας. Πρωτότυπο, Μεγαλοφυές, Μεγαλειώδες Σινεμά. Instant Classic!

Ιδανικό κλείσιμο στο animated ταξίδι ενός από τους πλέον συμπαθείς ήρωες και της παρέας του. Πολύ ευχάριστη, όπως αναμενόμενο, με "επαρκές" γέλιο, έναν πολύ καλοφτιαγμένο νέο χαρακτήρα και με δυνατό φινάλε. Την τρισδιάστατη εκδοχή της μπορείτε να την προσπεράσετε μιας και δεν προσθέτει τίποτα παραπάνω.

Ο Ζυλ Ντασέν με το "Ριφιφί" του δημιούργησε ένα ολόκληρο είδος ταινιών, τα heist movies, και παράλληλα εισήγαγε στο λεξιλογιό μας μια άγνωστη μέχρι τότε λέξη, που τη συνδέσαμε με τις ληστείες. Συγκεκριμένα η ημίωρη σκηνή της ληστείας, που εξελίσσεται εντελώς στα βουβά, αποτελεί και το σήμα κατατεθέν της ταινίας αλλά και μία από τις σπουδαιότερες, αν όχι τη σπουδαιότερη, κινηματογραφημένη ληστεία όλων των εποχών. Κλασσική!

Τραγικό αποτέλεσμα. Ακόμα και μια αγκαλιά ποπ-κορν δεν είναι αρκετή για να μας κάνει να προσπεράσουμε τους κάκιστους διαλόγους και την κακογυρισμένη δράση. Είχε όλα τα φόντα για να γίνει cult αλλά δεν κατάφερε ούτε αυτό!

Αδρεναλίνη, ένταση, ηθικά διλήμματα και αξίες τίθονται υπό διαπραγμάτευση, σε μία πτέρυγα φυλακών, μεταξύ δύο φυλακισμένων, ενός κανονικού και ενός? μαϊμού. Εκρηκτική ερμηνεία του Λουίς Τοσάρ, καταπληκτική φωτογραφία και σκηνοθεσία και ένα σενάριο γραμμένο με διαβήτη και μοιρογνωμόνιο. Δείτε τη οπωσδήποτε!

Από τις κλασικές ταινίες που δεν θα χάσει ποτέ την "ασπρόμαυρη" λάμψη της εξαιτίας της μαγικής της - όσο και οικουμενικής - απλότητας. Με αμιγώς ρομαντικό DNA και με το 2ο κοντσέρτο του Ραχμάνινοφ στο φόντο, ο σπουδαίος Ντέηβιντ Λην υπέγραψε μία από τις σημαντικότερες βρετανικές ταινίες όλων των εποχών.

Ο Γούντυ Άλεν καυστικός και δεικτικός, σατιρίζει το 1972 μέσω της χαμηλής αυτοπεποίθησης των ανδρών, που έχουν όμως Χολυγουντιανά πρότυπα, την δυσκολία προσέγγισης των δύο φύλων στη σύγχρονη κοινωνία. Εν ολίγοις διακωμωδεί το ίδιο το tagline της ταινίας: "It's still the same old story, the fight for love and glory". Το "Play It Again Sam" περιέχει ορισμένες απολαυστικά κωμικές στιγμές και πλειάδα - όπως πάντοτε - ευφυολογημάτων, σήμα κατατεθέν του σπουδαίου αυτού δημιουργού.

Μία ομοφυλόφιλη κομεντί, που βασίζεται σε αληθινή ιστορία, αλλά που τελικά δεν καταφέρνει να έχει ουσιώδες περιεχόμενο παρά του ότι είναι προφανές ότι θέλει να περάσει αρκετά μηνύματα σχετικά με τη φύση του ψέματος και της ανθρώπινης θέλησης. Εξαιρετικοί οι Κάρευ και ΜακΓκρέγκορ - ειδικά ο δεύτερος - αλλά πολύ χλιαρό το ντεμπούτο των δύο σκηνοθετών μιας και αυτό που τελικά δημιούργησαν είναι περισσότερο επιπέδου κυριακάτικης μεσημεριανής τηλεταινίας παρά καλού σινεμά.

Διασκεδαστική περιπέτεια ταμάμ για θερινό σινεμά. Ασυγκράτηση σε όλα της, στις υπερβολές, στην δράση, στο χιούμορ, παρασέρνει όχι με την φρεσκάδα της - άλλωστε η πρωτοτυπία είναι ανύπαρκτη - αλλά με το γεμάτο ενέργεια καστ. Αν το "Πολύ Σκληρός Για Να Πεθάνει" μετέτρεπε την μονάδα σε ομάδα τότε θα είχαμε το "A-Team". Για τους λάτρεις των χαλαρών και άκρως ψυχαγωγικών περιπετειών.

Ενώ η Λίζμπεθ Σαλάντερ αρκείται σε αυτό το φιλμ σε παθητικό ρόλο, στον αντίποδα το τοπίο γύρω της ξεκαθαρίζει τελείως ρίχνοντας φως σε κάθετι σκοτεινό του παρελθόντος της που την "έφτιαξε" τον άνθρωπο που είναι σήμερα. Μερικώς δικαστικό δράμα, καθολικώς ρεαλιστικό ψυχογράφημα μιας ηρωίδας και μιας σύγχρονης κοινωνίας που ο Στιγκ Λάρσον, μέσω της best-seller τριλογίας του, σκιαγράφησε αμείλικτα χρησιμοποιώντας σαν όχημα το ίδιο του το πνευματικό παιδί: την Λίζμπεθ Σαλάντερ.

Αρκετά κατώτερη από την πρώτη ταινία κυρίως λόγω της αλλαγής σκηνοθέτη που είχε σαν αποτέλεσμα την προσέγγιση τηλεταινίας που εφάρμοσε αυτός. Πυκνή πλοκή και πάλι αλλά σε ένα στόρυ που επικεντρώνεται στο παρελθόν της Λίζμπεθ περισσότερο παρά σε κάτι πιο ουδέτερο. Παρόλα αυτά οι συγκινήσεις υπάρχουν και χτίζουν τι απαραίτητες προσδοκίες για μια δυναμική κατακλείδα με την ίδια ηρωίδα στο επίκεντρο, με την οποία έχουμε ταυτιστεί μαζί της για τα καλά μετά από δύο φιλμ και τις "περιπέτειες" της.

Ένας νέος χαρακτήρας, γένους θηλυκού, γίνεται μετά την συγκεκριμένη ταινία ένα από τα αγαπημένα ονόματα που αναφέρουν σε συζητήσεις μεταξύ τους οι σινεφίλ. Η Λίζμπεθ Σαλάντερ εισήχθει στο κινηματογραφικό στερέωμα αφού πρώτα γεννήθηκε από την πένα του Στιγκ Λάρσον και εξελίχθηκε σε φαινόμενο. Πλοκή που θα ζήλευε και η Αγκάθα Κρίστι, υποκριτική σοβαρότητα, στιλπνή φωτογραφία, σε ένα φιλμ που προσφέρει μία από τις πλέον αξιομνημόνευτες σκηνές εκδίκησης όλων των εποχών. Αν μη τι άλλο το πρώτο μέρος της τριλογίας ανοίγει την όρεξη του θεατή για τα καλά...

Απολαυστική, ξεκαρδιστική, ευρυματική, ιδιοφυής κωμωδία μα πάνω από όλα διαφορετική!!! Μία πανέξυπνη ιδέα που έγινε κόμικ πήρε τον δρόμο της προς τη μεγάλη οθόνη προς τέρψιν όλων μας. Δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά και ακριβώς για αυτό τον λόγο καταλήγει να είναι μία από τις καλύτερες κωμωδίες των τελευταίων ετών. Αν θέλετε να γελάσετε με την καρδιά σας δείτε τη πάραυτα.

Σενάριο κομψοτέχνημα, σκηνοθεσία ισορροπημένη παρά τα φλας μπακ και το "διπλό ταμπλό" μεταξύ του ανεκπλήρωτου έρωτα των πρωταγωνιστών αλλά και της υπό έρευνας δολοφονίας, ένα φινάλε που "στοιχειώνει" και ένα υπέροχο καστ, συνέθεσαν την ομάδα που κατάφερε φέτος να αποσπάσει το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας από την "Λευκή Κορδέλα" του Μίκαελ Χάνεκε. Ίσως όχι άδικα, μιας και το ότι δεν είναι τόσο βαθυστόχαστη ταινία θα οδηγήσει πολλούς θεατές στο να την θυμούνται για πολύ καιρό.

Ένα φιλμ γεμάτο στερεότυπα, που έχουν όλες από καταβολής οι ταινίες που καταπιάνονται με μία σταυροφορία "εκδίκησης", που όμως περισώζει από τη μετριότητα η υποκριτική δεινότητα του 77χρονου πια Μάικλ Κέην. Η περσόνα του θυμίζει παλιούς χαρακτήρες που είχε υποδυθεί - στο πιο "κουρασμένο" τους - αλλά είναι προφανές ότι η γυαλάδα στο μάτι δεν έχει χαθεί... Απολαυστικός Μάικλ Κέην σε μία όχι και τόσο απολαυστική, μα αξιόλογη, ταινία.

Φανταστείτε ένα βιντεοπαιχνίδι όπου μυθικοί ήρωες πολεμούν μυθικά πλάσματα, τα σκοτώνουν, προχωρούν στην επόμενη πίστα για να σκοτώσουν τα επόμενα εχθρικά πλάσματα κ.ο.κ. Αυτή είναι η Τιτανομαχία. Το σενάριο είναι ανύπαρκτο και οι ηθοποιοί απλά περνάνε από τη μία πίστα στην άλλη με τη σπάθη ανά χείρας. Κρίμα για τον Λετεριέ που ομολογουμένως έκανε φιλότιμη προσπάθεια σκηνοθετικά για να μας προσφέρει έστω μία-δύο καλογυρισμένες σκηνές... αλλά εις μάτην. Ούτε για θερινό!

Πτήση στη φαντασία προσφέρει το "Πως να Εκπαιδεύσετε τον Δράκο σας", ειδικά στην τρισδιάστατη εκδοχή της, απευθυνόμενη σε μικρούς και μεγάλους. Διασκεδαστικότατο και ευφυές ως σύλληψη ξεχωρίζει κυρίως για τον συμπαθέστατο δράκο, που πρωταγωνιστεί. Αν πρέπει κάποιος να ξοδέψει 12 ευρώ για μια τρισδιάστατη προβολή, τότε αυτή είναι η καλύτερη επιλογή.

Η ταινία των έξι Όσκαρ δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία ανόητη ταινία που προσπάθησε να μεταμφιεστεί σε "αντιπολεμική" για το αμερικάνικο κοινό, μιας και απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε αυτό. Ουσιαστικά φέτος βραβεύτηκη η πιο ύπουλη προπαγάνδα, και μαζί της το καλύτερο μοντάζ μακράν, της χρονιάς. Το «Hurt Locker» είναι παραγωγής 2008, κατάφερε να βρει διανομέα που να το βγάλει στις αίθουσες το 2009, βραβεύτηκε στην τελετή απονομής του 2010 και μέχρι το 2011 θα έχει ξεχαστεί, όπως ακριβώς ξεχάστηκε και το "Crash" πριν από πέντε χρόνια.

Ανισόρροπο φιλμ καθώς οι συνεχείς παράλληλες δράσεις μεταξύ φανταστικού και πραγματικού κόσμου αφαιρούν κάθε δυναμική και κάνουν τον θεατή να βαριέται αφόρητα αφού δεν μπορεί ούτε να απολαύσει αλλά ούτε και να ταυτιστεί με τίποτα από όσα παρακολουθεί. Σεναριακή κακοδιαχείριση ενός θέματος που είχε τις προοπτικές να συγκινήσει αλλά κατόρθωσε να κάνει τον θεατή να αδιαφορεί παντελώς για τα γήινα ή "παραδεισένια" δρώμενα. Η ανισορροπία αυτή τράβηξε μαζί της στο βυθό και τους ηθοποιούς που δεν πείθουν στιγμή. Αυτή η ταινία του Τζάκσον απέτυχε γιατί είναι στο συνολό της ένα τεράστιο λάθος!

Καλογυρισμένη και σφιχτοδεμένη ιστορία τριών διαφορετικών μπάτσων με κεντρικό άξονα την ασταμάτητη καθοδό τους στο διεφθαρμένο κόσμο του Μπρούκλυν. Σοβαρές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό τρίο σε ένα πολύπλοκο στόρυ, που όμως δεν επιφυλάσσει εκπλήξεις παρά μόνο δύο ώρες - χιλιοειδωμένης - ψυχαγωγίας στους φίλων των βίαιων αστυνομικών ταινιών.

Στην αρχή ρομάντζο και μετά αφελές δράμα με επικίνδυνο διδακτισμό. Πλήρης αυτοαναίρεση των μηνυμάτων που τόσο πειστικά μετέδιδε η ταινία την πρώτη ώρα καθώς η ηρωίδα και τα πιστεύω της ανατρέπονται καθολικά σε ένα εξωφρενικό τελευταίο ημίωρο, το οποίο διατυμπάνιζε το εξής απαράδεκτο μήνυμα :"προσοχή μην την πατήσετε και σεις από ανειλικρινές αρσενικό και καταστρέψετε τη ζωή σας". Αξίζει ΜΟΝΟ για την εκθαμβωτική ερμηνεία της νεότατης Κάρευ Μάλιγκαν.

"Το Κουτί" είναι από εκείνες τις ταινίες που ενώ έχουν όλα τα φόντα να αποτελέσουν θέμα συζήτησης λόγω του "μυαλού" που διαθέτει η αρχική τους ιδέα, αδικούν τελικά τον εαυτό τους γιατί αντί να επενδύσουν στο "μυαλό" επενδύουν στο υποτυπώδες σασπένς. Έτσι το σασπένς καταλήγει να είναι το δεύτερο δυνατό χαρτί της ταινίας, εξαιτίας του καλού σκηνοθέτη Ρίτσαρντ Κέλυ, ενώ το πρώτο δυνατό χαρτί είναι η αρχική ιδέα, που αναπόφευκτα ξεχειλώθηκε όσο χρειαζόταν για να γίνει μία δίωρη και πολύ προβλέψιμη ταινία.

Με το αντίτιμο ενός εισιτηρίου κινηματογράφου ο Τιμ Μπάρτον μας δίνει την ευκαιρία να απολαύσουμε μία δίωρη βόλτα στην πιο εκθαμβωτική φιλμική γκαλερί, όπου ο κάθε πίνακας είναι πιο όμορφος από τον προηγούμενο. Ανεπανάληπτης τελειότητας λεπτομέρειες σε κάθε πλάνο, ωραίοι χαρακτήρες και διάσπαρτο χιούμορ, συνθέτουν την πιο μαγική κινηματογραφική βραδιά για τη φετινή άνοιξη. Ο μήνας Μάρτιος δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα...

Βλέποντας το "Νησί των Καταραμένων" ένοιωσα πως ο Σκορτσέζε είναι καταραμένος, για να κάνει πάντα σπουδαίες ταινίες, κι εγώ διχασμένος γιατί νοιώθω πως πρέπει να την ξαναδώ πριν αποφασίσω αν είναι πραγματικά σπουδαία ή όχι. Άρτιο κινηματογραφικό δημιούργημα από κάθε άποψη, άψογα στημένο από τον Σκορτσεζε. Ο ορισμός του φιλμ-νουάρ, με πλοκή που επικεντρώνεται στην ψυχολογία του χαρακτήρα κι όχι στο αστυνομικό μυστήριο. Η ατμοσφαιρά της μνημειώδης! Must-see για μεγάλη οθόνη αποκλειστικά για αυτό τον λόγο, καθώς η μόνη της αδυναμία είναι η απουσία "έκπληξης". Παρόλα αυτά χρήζει τουλάχιστον (!!!) μιας θέασης.

Η "Μονάκριβη" είναι το πιο δυνατό δράμα της χρονιάς. Αποκλείεται να μείνει κάποιος ασυγκίνητος παρακολουθώντας την τραγική ηρωίδα Πρέσιους και τη ζωή της. Σπουδαίες ερμηνείες από την εικοσάχρονη Γκαπούρευ Σιντίμπε και την Μο'Νικ, καθ΄όλα δίκαιες οι 6 υποψηφιότητες για Όσκαρ. Την Πρέσιους θα θυμόμαστε για πολύ καιρό σαν το κορίτσι που μας συγκίνησε όσο κανένα άλλο τη φετινή κινηματογραφική σεζόν...

Συμπαθητική περιπέτεια παλαιάς κοπής, με τον Μελ Γκίμπσον να είναι ακόμα σε φόρμα, και τον Ρέι Γουίνστον να τον σιγοντάρει ιδανικά, υποδυόμενος τον καλύτερο χαρακτήρα του φιλμ. Ήπιων τόνων η σκηνοθεσία του Κάμπελ, όπως ήπιων τόνων είναι και το σενάριο που αποτελεί άλλη μία αστυνομική ταινία που καταπιάνεται με θεωρίες συνομωσίας και δεν απογοητεύει παρά την σχετική προβλεψιμοτητά του. Θα διασκεδάσει τους μεγαλύτερους ηλικιακά σινεφίλ που τους αρέσουν τα "μυαλωμένα" αστυνομικά φιλμ παρά οι πιο σύγχρονες, βιντεοκλιπίστικες, μοντέρνες κυκλοφορίες.

Αν δεν έχετε μπει στην εφηβεία δείτε τη και διασκεδάστε τη. Αν είστε όμως ή έφηβοι ή ενήλικες μην κάνετε αυτό το λάθος. Άλλη μία προχειροδουλειά/αρπαχτή που απλά πάτησε κι αυτή σε μια επιτυχημένη σειρά βιβλίων φαντασίας, χωρίς όμως να προσπαθεί να γίνει με τη σειρά της μια αξιόλογη κινηματογραφική μεταφορά. Αφελές και ρηχό σε όλα του. Ούτε σαν περιπέτεια φαντασίας δεν καταφέρνει να συγκινήσει. Τζάμπα ο δανεισμός του δωδεκάθεου...

Μία τεράστια απογοήτευση. Θα περίμενε κανείς ότι με αυτό το καστ όσο κακό και να ήταν το σενάριο θα περισωζόταν κάτι. Ο Τζο Τζόνστον όμως, που προσελήφθει ως η έσχατη λύση για την καρέκλα του σκηνοθέτη, "κατόρθωσε" να κάνει την πλέον διεκπεραιωτική δουλειά που θα μπορούσε. Κουραστική, προβλέψιμη, με αστείες κλισέ ατάκες και με πληθώρα σκηνών που η σύνδεση μεταξύ τους δεν είχε καμμία λογική! Μείνετε μακριά!!!

Αφού μέσα στο 2009 ο πλανήτης μας υπέμεινε σωρεία "φιλμικών" καταστροφών τώρα γίνεται ο "Δρόμος" για έναν πατέρα και έναν γιο που καλούνται να επιβιώσουν με το να βρουν τροφή και ταυτόχρονα να μη γίνουν οι ίδιοι τροφή στους κανίβαλους. Βαρετό σχεδόν σε όλη του τη διάρκεια φιλμ, αθώο κι άτολμο σε μηνύματα και δίχως ίχνος σασπένς, πλην μίας μόνο καλοστημένης σκηνής. Το μήνυμα που θα αντιληφθούμε στο τέλος της ότι φέρει είναι το "δεν θα αλλάξει απολύτως τίποτα για την ανθρωπότητα ακόμα και αν καταστραφεί ο κόσμος, γιατί το αμερικάνικο πρότυπο της οικογένειας ξανά προς τη δόξα τραβά". Τότε καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για φιλμ που αδίκησε τον εαυτό του γιατί ενώ έχει κάποια καλά στοιχεία σε αναγκάζει να τα προσπεράσεις βρίζοντας ενώ βλέπεις την απαράδεκτη τελευταία σκηνή...