Τον Λουί Λετεριέ τον είχα συμπαθήσει από την πρώτη του σκηνοθετική του δουλειά, το πρώτο «Transporter» και τον είχα κατά-συμπαθήσει με την δεύτερη του το «Danny the Dog» (ή Unleashed όπως το ξέρουν κι αρκετοί). Εύπεπτες ταινίες, προσέφεραν διασκέδαση για όσο διαρκούσαν και τίποτα παραπάνω. Με μία σημαντική διαφορά από...

Όταν έμαθα ότι ανέλαβε αυτό το πρότζεκτ ο Τιμ Μπάρτον έτριψα τα χέρια μου από ευχαρίστηση. Ο μεγαλύτερος σύγχρονος παραμυθάς, με την σχεδόν κυριολεκτική έννοια της λέξεως κι όχι με την πιο «κινηματογραφική» που αποδίδουμε πολλές φορές στον Σπήλμπεργκ, πάντα κάνει ταινίες όπου η πραγματικότητα οφείλει να βγαίνει εκτός παιχνιδιού....

Αν τον χρόνο που ξοδεύαμε κάθε φορά για να κακολογήσουμε ή να «θάψουμε» με τα κειμενά μας τις κακές ταινίες τον επενδύαμε στο να βλέπαμε περισσότερες τότε ίσως να επιλέγαμε να βλέπουμε πολύ συχνότερα καλές και πολύ αραιότερα κακές. Ας μην κρυβόμαστε. Η ταινία «O Percy Jackson και οι Ολύμπιοι:...

Οι προηγούμενες δύο ταινίες του Σπάικ Τζόνζυ (μιας και αυτή είναι μόλις η τρίτη που κάνει) ήταν οι «πυροβολημένες» Adaptation (2002) και «Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς» (1999) σε σενάριο, και οι δύο, του πιο «πυροβολημένου» σεναριογράφου του Χόλυγουντ Τσάρλι Κάουφμαν. Η πρώτη μάλιστα ήταν βασισμένη σε βιβλίο. Όπως ακριβώς...

Ο «ταξιδιώτης» (Ντένζελ Ουάσινγκτον) περπατάει προς τα δυτικά. Ο κόσμος στον οποίο βρίσκεται είναι ο κόσμος που ζούμε και εμείς τώρα. Μόνο που χρονικά είμαστε στο μέλλον. Για την ακρίβεια πάνε ήδη 30 χρόνια από όταν η γη και οι κάτοικοι της καταστράφηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά από βιβλική καταστροφή. Το περιβάλλον...

Με μια εβδομάδα διαφορά μεταξύ τους ως προς την ημερολογιακή τους κυκλοφορία αλλά και μία βδομάδα πριν μας φύγει ο χρόνος και χαρακτηριστεί «παλιός», δύο νέες ταινίες που βασίστηκαν στην τεχνική του performance capture (λέγε με και Gollum, η πρώτη χρήση αυτής) βγήκαν στους κινηματογράφους της χώρας μας. Η μία...

Χάρυ Πόττερ για άλλη μια χρονιά. Πετυχημένα βιβλία. Πετυχημένες ταινίες. Κι όλα αυτά όχι γιατί είχαν γενική αποδοχή από τους φίλους της λογοτεχνίας ή του σινεμά, αλλά γιατί έτυχαν της ευτυχής συγκυρίας να καλύψουν ένα κενό σε ένα ειδικό κοινό που είχε ανάγκη λίγη... μαγεία. Το κοινό του «φανταστικού» ήταν...