|
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL  Ο Κώστας Κακούρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Σπούδασε σύνθεση , πιάνο και κινηματογραφική μουσική στο ωδείο Φ.Νάκας. Eχει συνθέσει μουσική για τηλεοπτικές εκπομπές, ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά διαφημιστικά και 3 ταινίες μηκρού μήκους για το φεστιβάλ Δράμας.
- Πλέον είστε υπηρέτης του ρομαντικού μινιμαλισμού και συνθέτης ορχηστρικής κινηματογραφικής μουσικής. Σαν παιδί όμως ποια ήταν η επαφή σας με τη μουσική;
Δεν είμαι συνθέτης ορχηστρικής κινηματογραφικής μουσικής, επειδή δεν έχω γράψει ποτέ για μεγάλη ορχήστρα.... Από μικρός είχα εμμονή με τις εικόνες και επειδή οι γονείς μου ήταν σινεφίλ πηγαίναμε σινεμά 3 με 4 φορές τον μήνα τον χειμώνα και το καλοκαίρι σχεδόν κάθε μέρα. Θυμάμαι ότι πάντα με γοήτευε η μουσική των ταινιών, αλλά δε μπορούσα ακόμα να αντιληφθώ την μουσική που άκουγα σαν μέρος της ταινίας, κάτι που συνέβη στην δεκαετία του 80' με την ραδιοφωνική εκπομπή του Γιάννη Φλέσσα ''Οι Συνθέτες της 7ης Τέχνης''. Τυχαία άκουσα την εκπομπή στο ραδιόφωνο επειδή έπιασε το αυτί μου την μουσική από την ταινία Raiders of the lost arc και από τότε, κάθε Τετάρτη στις 18:30μ.μ καθόμουνα και ηχογραφούσα τις εκπομπές του Φλέσσα, ταξινομούσα τα μουσικά θέματα σε κατηγορίες και άρχισα να γνωρίζω τον μαγικό κόσμο των soundtracks. Ταυτόχρονα με ένα μικρό αρμόνιο που είχα, άρχισα να παίζω τα μουσικά θέματα που μου άρεσαν χωρίς να έχω κάνει ούτε ένα μάθημα μουσικής. Οι εκπομπές όμως κάποια στιγμή τελειώσανε και εγώ έπρεπε να ανακαλύψω μια νέα πηγή τροφοδοσίας κινηματογραφικής μουσικής. Σύντομα βρέθηκα στο δισκάδικο της γειτονιάς μου, ο ιδιοκτήτης με οδήγησε στο τμήμα των soundtracks και εκεί ήταν που ανακάλυψα έναν ολοκληρωμένο μαγικό κόσμο κινηματογραφικής μουσικής.
Οι πρώτοι 3 δίσκοι που αγόρασα ήταν τα soundtracks από τις ταινίες ''2001'', ''Ε.Τ'' και ''Ο καλός ο κακός και ο άσχημος.'' Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 80' είχα αποκτήσει τόσες πολλές γνώσεις πάνω στην μουσική και στον κινηματογράφο του Hollywood, που κόντεψε να μου ''ανατιναχτεί '' ο εγκέφαλος. Δεν ήτανε μόνο οι συνθέτες και οι σκηνοθέτες που μελετούσα το έργο τους, αλλά και μια βιβλιοθήκη εντελώς άχρηστων πληροφοριών όπως ονόματα ενορχηστρωτών, τεχνικών ήχου, σχεδιαστών ήχου και γενικά ειδικότητες πού είχαν σχέση με την δημιουργία soundtracks. Στα 17 μου με προβλημάτιζε το γεγονός ότι ο ενορχηστρωτής Greg Mc Ritcie δεν είχε ενορχηστρώσει σωστά τις δουλειές του James Horner για τις ταινίες Willow και Aliens και ότι ίσως θα έπρεπε να δουλέψει με τους ενορχηστρωτές του John William, Herbert Spencer & James Campell. Το θέμα συζήτησης έκανε τους φίλους μου να βαριούνται και τις κοπέλες να φεύγουν τρέχοντας ,για εμένα όμως ήταν ξεκάθαρο ότι δεν υπήρχε τίποτα πιο ενδιαφέρον στον κόσμο από τον κινηματογράφο και την μουσική του. Στα 19 μου είχα βαρεθεί να μελετώ την μουσική και τις ταινίες του Hollywood γιατί στην ουσία δεν υπήρχε κάτι πέρα από αυτό που έβλεπες στην οθόνη. Έτσι αποφάσισα να δω τι γίνεται και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
-Ποια ήταν λοιπόν τα εσωτερικά ή εξωτερικά ερεθίσματα που σας οδήγησαν στο μουσικό μονοπάτι που τελικά ακολουθήσατε;
Καλοκαίρι του 1991 πήγα στον κινηματογράφο Φιλίπ στην Κυψέλη και είδα την ταινία ?'Ο μάγειρας ο κλέφτης η γυναίκα του και ο εραστής της''. Όταν τελείωσε η ταινία ξεκίνησε για εμένα μια τεράστια περιπλάνηση και εξερεύνηση πάνω σε ένα εντελώς διαφορετικό είδος κινηματογράφου και μουσικής. Η εικαστική δύναμη των πλάνων του σκηνοθέτη Peter Greenaway με ανάγκασε να κάνω ένα ταξίδι στο παρελθόν. Η τέχνη είναι ένα μεγάλο club αναφορών. Κάθε καλλιτέχνης βασίζει το έργο του σε προηγούμενους ομοϊδεάτες του και μη, και ταυτόχρονα με το έργο που παράγει δίνει την σκυτάλη στους καλλιτέχνες που θα ακολουθήσουν. Ο κινηματογράφος του Greenaway με οδήγησε στους Φλαμανδούς ζωγράφους, στην μπαρόκ αισθητική αλλά και σε δημιουργούς που αγνοούσα το έργο τους όπως οι Alen Resnais, Frederico Fellini, Sergei Eisenstein , John Cage και η μουσική του Michael Nyman μου άνοιξε τον δρόμο για να γνωρίσω τους μινιμαλιστές συνθέτες.
-Έχετε κάνει και ακαδημαικές σπουδές στο αντικείμενο; Και πέραν αυτών κάνατε και προσωπική έρευνα πάνω σε αυτό το μουσικό είδος;
Ξεκίνησα να σπουδάζω πιάνο και ανώτερα θεωρητικά ταυτόχρονα με την προσωπική μου έρευνα πάνω στο μουσικό ύφος της νέας μινιμαλιστικής μουσικής. Άρχισα να μελετώ τις δουλειές των Philp Glass και Wim Mertens και ταυτόχρονα να ψάχνω κάθε εβδομάδα προβολές ταινιών που να έχουν την εικαστική μαγεία των ταινιών του Peter Greenaway. Οι συνθέτες που άρχισαν να με απασχολούν έγραφαν μουσική για μικρά μουσικά σχήματα και όχι για μεγάλες συμφωνικές ορχήστρες και σύντομα μου ήρθε η ιδέα να δημιουργήσω και εγώ ένα group που να ερμηνεύουμε μουσική από ταινίες και θέματα μινιμαλιστών συνθετών. Το κατάφερα το 1993 με την δημιουργία ενός εξαμελούς group. Κάναμε αρκετά live και αυτό μου έδωσε την δυνατότητα να γράφω συνέχεια και να έχω μουσικούς να παίζουνε την μουσική μου. Αν και το αποτέλεσμα ήταν μία σπουδή στην κακοφωνία και στο φάλτσο, μου έδωσε την δυνατότητα να διευρύνω τις γνώσεις μου πάνω στην ενορχήστρωση στο πιάνο, στο να παίζω μαζί με άλλους μουσικούς και στο να δημιουργήσω σιγά σιγά μία τεχνική και μία φόρμα που να με εκφράζει. Ήταν μία όμορφη περίοδος που κράτησε αρκετά, στην Αθήνα δεν υπήρχαν τόσες πολλές μουσικές σκηνές και συχνά μετά το live κάναμε επισκέψεις σε σκηνές για να ακούσουμε τι κάνουνε οι άλλοι μουσικοί. Παράτησα τις σπουδές και συνέχισα να πειραματίζομαι με groups και να δίνω όσο πιο πολλά live μπορούσα. Τότε ήτανε που έγραψα για πρώτη φορά μουσική για ταινία, συγκεκριμένα σπουδαστική ταινία μικρού μήκους. Ακολούθησε άλλη μία την επόμενη χρονιά το 1994 δηλαδή.
- Όπως όλοι, φαντάζομαι και εσείς έχετε κάποιες επιρροές από συνθέτες. Ποιοι ήταν αυτοί και ποια συγκεκριμένα έργα τους αποτέλεσαν έμπνευση για εσάς;
Ο Τσαικοφσκυ και το έργο του Romeo and Juliet fantasy overture γιατί κατάφερε μέσα σε 18 λεπτά να περιγράψει ολόκληρο το έργο του Σαίξπηρ, ο Gustav Mahler και η Πέμπτη Συμφωνία του, ο Brian Eno και το Music for Αirports, o Eric Satie και οι Gumnopedies, o Michael Nyman και το Drowning By numbers, o Philip Glass με το Glassworks, o Wim Mertens με το Belly of an Αrchitect.
- Το 2004 δημιουργήσατε το κουαρτέτο Later Life με σκοπό την παρουσίαση έργων σύγχρονων συνθετών (Philip Glass, Michael Nyman, Wim Mertens, Clint Mansell etc.) και μουσικών θεμάτων απο το ρεύμα του ρομαντικού μελωδικού μινιμαλισμού. Τι είναι το ρεύμα του ρομαντικού μελωδικού μινιμαλισμού και γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο;
O ρομαντικός μελωδικός μινιμαλισμός είναι ένα ρεύμα που συνδυάζει την επαναληπτική μουσική με την μελωδία και την αίσθηση του ρομαντισμού. Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να σημαίνει, επινόησα τον όρο όταν μου ζήτησαν σε ένα δελτίο τύπου να περιγράψω την μουσική μου. Στην ουσία είναι σχεδόν το ίδιο ρεύμα που ακολουθούσε ο Μέρτενς την δεκαετία του 80 'και που ασπάστηκαν πάρα πολλοι μεταγενέστεροι συνθέτες.
- Τις ζωντανές μουσικές παραστάσεις που δίνετε τις συνοδεύετε πάντα με βίντεο. Ποιος λόγος κρύβεται πίσω από αυτή την επιλογή, από αυτό το πάντρεμα μουσικής και εικόνας;
Δεν μπορώ να σκεφτώ τις εικόνες χωρίς μουσική και την μουσική χωρίς εικόνες. Μου αρέσει ο όρος εικονομουσικές, η εικόνα και η μουσική δηλαδή έχουν τον ίδιο λόγο πάνω στην σκηνή, τίποτα δεν λειτουργεί ως συνοδεία του άλλου. Τώρα πια με την επεξεργαστική δύναμη των home pc o καθένας μπορεί εύκολα στο σπίτι του να δημιουργήσει τις εικόνες που θέλει.
|
