.

- Έχετε δηλώσει στο παρελθόν: «Σε ό,τι με αφορά ως ερμηνεύτρια, αισθάνομαι πως είναι ωραίο να αφήνεσαι στη μουσική που από τη φύση της είναι ακραία και καθολική ώστε να ταυτίζεται με τη ζωή και την ψυχή του ανθρώπου». Προσδιορίστε μας τι σημαίνει για εσάς «ακραία και καθολική μουσική».
Μα ακριβώς ό,τι και η ζωή απαιτεί απ’ τον καθένα, την ακραία και καθολική του ύπαρξη. Όπως η φύση και η ζωή δοκιμάζει τις αντοχές σου ακραία κι ολοκληρωτικά, έτσι και στη μουσική δεν επιβιώνεις με μισόλογα, ούτε με συμβιβασμούς. Αργά η γρήγορα, θα προδοθείς.

- Η μητέρα σας, μουσικός και διευθύντρια της Χορωδίας Τρικάλων, ήταν ο άνθρωπος που σας μύησε στο μαγικό κόσμο της μουσικής. Πώς η συμβολή της επηρέασε την εξέλιξη και την προσωπικότητά σας;
Η μητέρα μου, εν ζωή πάντα, είναι η ίδια μεγάλη προσωπικότητα που είχε την αυτόνομη δημιουργική της πορεία στη μουσική. Η επιρροή της πάνω μου υπήρξε μάλλον υπόγεια και ο κόσμος της, η προσωπικότητά της ήταν πολύ διαφορετική απ’ τη δική μου. Όμως το σπίτι μας ήταν τότε γεμάτο μουσική, το παράρτημα του Εθνικού Ωδείου που διηύθυνε στεγαζόταν μέσα στο σπίτι που μεγάλωνα, έτσι αυτόματα όλα τα κομμάτια που έπαιζαν οι μαθητές αποτυπώθηκαν από πολύ νωρίς μέσα μου, καθώς και οι μελωδίες απ’ τα τραγούδια της Χορωδίας. Μάλλον γι’ αυτό κι έχω πάντα τέτοια αγάπη κι επιρρέπεια στο τραγούδι! Μ’ αρέσει ν’ ακούω ωραία τραγούδια. Και να γράφω δικά μου τραγούδια μου αρέσει και το κάνω συνέχεια - ελπίζω όχι σαν κάτι κακομαθημένα τεμπέλικα πλάσματα που νομίζουν πως γράφοντας τραγουδάκια ερμηνεύουν τον κόσμο και υπηρετούν την Τέχνη!

- Ποιες είναι οι αναμνήσεις σας από την παιδική σας ηλικία, όταν επιχειρήσατε για πρώτη φορά να αγγίξετε τα πλήκτρα του πιάνου;
Δεν τη θυμάμαι αυτή τη στιγμή, έγινε πολύ νωρίς. Μου λένε πως ήμουν 3,5 χρονών, αλλά ό,τι πιο αξιόπιστο θυμάμαι, είναι κάτι σαν μουσική συναισθησία: η διάλυση μέσα σε μια υπέροχη σχέση χρωμάτων, τοπίων φανταστικών και μελωδιών που μ’ άρεσε να σκαρώνω μόνη μου και που τις έχω ηχογραφημένες σε παλιά ταινία μαγνητοφώνου. Ίσως να μην ήρθε ακόμα η ώρα να αποτιμήσω την παιδική μου ηλικία, εξ άλλου όλοι γνωρίζουμε με ποιους τρόπους η πραγματικότητα ξέρει να αποδεκατίζει τις αναμνήσεις, αλλά γυρνώντας στα παιδικά μου χρόνια ανιχνεύω μέσα μου μαγικές εικόνες από μια άλλη εποχή που η μουσική ήταν μια υπέροχη υπόσχεση ζωής, πίσω απ’ τα πράσινα νερά του Ληθαίου ποταμού και τις κορυφογραμμές της Πίνδου που κοίταζα ώρες ολόκληρες απ’ το παράθυρό μου.

- Έχετε σπουδάσει στο εξωτερικό και έχετε αποσπάσει διακρίσεις, παρουσιάζοντας σε αρκετές χώρες το έργο σας. Αναρωτιέμαι πώς σας φαίνεται το μουσικό περιβάλλον της σύγχρονης Ελλάδας.
Θέμα δύσκολο που πάντα θέλω να αποφεύγω. Δύσκολο κι εξουθενωτικό, με λίγα λόγια.

- Ποιες στιγμές καταγράφονται εντονότερα μέσα σας: Οι ώρες της μοναχικής σύνθεσης ή τα φορτισμένα λεπτά του χειροκροτήματος μετά από μια συναυλία;
Η ευτυχία που δοκιμάζει κανείς, συμβιώνοντας με τη μουσική, είναι πέρα από τα χειροκροτήματα και προϋπάρχει της μελέτης. Είναι μια σχέση κρυστάλλινη και συμπαγής μαζί, σχεδόν μυθική, όπου ζεις όπως ακριβώς δεν μπορείς στην αληθινή ζωή: Κοιτώντας κάποιον συνεχώς στα μάτια! Και παράλληλα, με μια υπέροχη αίσθηση αυτονομίας! Μπορείς να επιλέξεις την πιο απλή στιγμή που καταγράφεται μέσα σου σαν ευτυχία, χωρίς κανένα όριο.