Παναγία με το Βρέφος και Αγίους, (τμήμα)

Giovanni Bellini, αποκαλούμενος και Τζαμπελλίνο (Βενετία 1430-1516). Ιταλός ζωγράφος, από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών. Η σημασία της ζωγραφικής που επισκιάζει την ατομική του αξία, επειδή εγκαινιάζει τη μεγάλη βενετσιάνικη ζωγραφική του 16ου αιώνα. Από τη σχολή του Μπελλίνι προήλθαν ο Τζορτζιόνε και ο Τισιανός.

Ο Μπελλίνι διαμορφώθηκε, όπως ο αδερφός του Τζεντίλε, στο εργαστήριο του πατέρα του. Επηρεάστηκε από τον γαμπρό του Μαντένια, όπως φαίνεται από την «Προσευχή στον κήπο της Γεσθημανή», τη «Μεταμόρφωση» και την «Πιέτα» του Μουσείου Κορρέρ της Βενετίας και από τον «Νεκρό Χριστό» της Πινακοθήκης Μπρέρα του Μιλάνου. Στα έργα αυτά διακρίνεται ήδη, ενώ στο τελευταίο επικρατεί ένας ήπιος και πλατύς ρυθμός, που μαζί με το φωτεινό και ζεστό χρώμα, δίνει ένα γλυκό ανθρώπινο τόνο στο θρησκευτικό περιεχόμενο των πινάκων.

Νεαρή γυμνή μπροστά από καθρέπτη (1515)

Αρχίζοντας από το εικονοστάσιο του Πέζαρο, το ενδιαφέρον για την απεικόνιση του χώρου που εμφανίζεται πάντοτε με τη μορφή του φυσικού τοπίου αυξήθηκε πολύ και οδήγησε τον Τζαμπελλίνο στη δημιουργία λαμπρών τοπίων για τα θρησκευτικά θέματά του. Παρά τη βαθειά και αυθόρμητη ευσέβειά του ο Μπελλίνι χειρίστηκε και κοσμικά θέματα, που ήταν ισάξια με τα αντίστοιχα του Τζορτζιόνε και του Τισιανού, όπως το «Συμπόσιο των Θεών» (1514), εμπνευσμένο από τον Οβίδιο.

Πιέτα (1470-1475)

Κατεβαίνει έπειτα προς το μυροδοχείο και ακολουθώντας το βλέμμα της Μαγδαληνής, ολοκληρώνεται στο σημείο όπου μπλέκονται τα χέρια του Χριστού, με τα ρόδινα της γυναίκας. Η συγκίνηση της σκηνής, είναι κλεισμένη σε αυτά τα δάκτυλα που πιέζονται ελαφριά. Εντυπωσιακή είναι η λεπτότητα των αποχρώσεων. Η αρμονία ανάμεσα στο κίτρινο, στο λευκό, στο βιολετί, στο καφετί και στο ρόδινο, ανάμεσα σε τόσους τόνους που μεταλλάζουν κάτω από το φως, δείχνει ότι ο καλλιτέχνης, ελευθερωμένος από την επίδραση του Μαντένια, κατέχει τώρα τον δικό του τρόπο να αποδίδει με το χρώμα τα σχήματα, που για καιρό ερμήνευε με τους όγκους.