|
Τζόρτζιο ντα Καστελφράνκο, ο επονομαζόμενος Τζορτζιόνε |
|
Συντάκτης: Κατερίνα Ρουμπέκα
|
|
Κυριακή, 28 Μάρτιος 2010 14:52 |
|
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL  Giorgio da Castelfranco, detto il Giorgione. Ιταλός ζωγράφος, Καστελφράνκο Βένετο, Τρεβίζο 1477 ή 1478- Βενετία 1510. Η ζωή του μεγάλου αυτού πρωτοπόρου της βενετσιάνικης ζωγραφικής του 16ου αιώνα είναι ελάχιστα γνωστή. Χρησιμοποίησε τόσο πετυχημένα το χρώμα και το φως για να δώσει ενότητα στα έργα του, που παρότι γνωρίζουμε λίγα έργα του, είναι αρκετά για να του εξασφαλίσουν μια φήμη ισοδύναμη σχεδόν με των μεγάλων καλλιτεχνών της Νέας Κίνησης. Εγκαταστάθηκε στη Βενετία και έγινε, κατά τον Βαζάρι, μαθητής του Τζοβάννι Μπελλίνι. Εκεί ανέλαβε τουλάχιστον δύο μεγάλες δημόσιες παραγγελίες που αποδεικνύονται από έγγραφα των αρχείων. Ένα μεγάλο πίνακα για την αίθουσα των Ακροάσεων του δουκικού ανακτόρου το 1507-1508, έργο που χάθηκε, και τις τοιχογραφίες για την πρόσοψη του Φόντακο ντέι Τεντέσκι το 1508. Είναι ένα τμήμα γυναικείου γυμνού σε φυσικό μέγεθος, που αποτοιχίστηκε το 1969 από τις τοιχογραφίες του Τισιανού, συνεργάτη του Τζορτζιόνε στη διακόσμηση του κτιρίου το 1508.
Οι τρεις φιλόσοφοι (1508-1509)
Ο κατάλογος των έργων του είναι αβέβαιος. Δικά του είναι όσα κατορθώθηκε να ταυτιστούν με τις σημειώσεις του Βενετσιάνου άρχοντα Μαρκαντόνιο Μικέλ, που συντάχθηκαν από το 1525 έως το 1543. Αυτά είναι «Η καταιγίδα», «Οι τρεις φιλόσοφοι» και η «Αφροδίτη» της Πινακοθήκης της Δρέσδης, σχετικά με την οποία ο Μικέλ αναφέρει, ότι το τοπίο και ο Έρως που δεν διακρίνεται πια, ήταν από το χέρι του Τισιανού. Σε αυτά μπορούν να προστεθούν το «Εικονοστάσιο του Καστελφράνκο» το 1504, η «Προσωπογραφία της Λάουρα» το 1506 και η «Προσωπογραφία ανδρός» το 1508, του Μουσείου του Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας.
Κοιμωμένη Αφροδίτη (1508-1510)
Για την εξακρίβωση των νεανικών και των τελευταίων του έργων πρόσθεσε και άλλα, όπως την «Προσκύνηση των Ποιμένων», την «Ιουδίθ» του Λένινγκραντ, την «Κρίση του Σολομώντος» της Φλωρεντίας, και την «Παναγία που διαβάζει» της Οξφόρδης. Για τα τελευταία του έργα είναι γνωστή ή υποτίθεται η επέμβαση του μεγάλου μαθητή του Τισιανού. Η εικονογραφική ή εικονολογική ανάγνωση μερικών έργων δεν ήταν εύκολη. Η «Καταιγίδα» πολλές φορές ερμηνεύθηκε σαν «Ερμής και Ίσις», «Παιδική ηλικία του Πάριδος», «Η οικογένεια του ζωγράφου», «Αλληγορία των δυνάμεων της φύσεως», «Η επανεύρεση του Μωυσή» ή σαν ένα επεισόδιο από το «Όνειρο του Πολυφίλου».
Ο Τζορτζιόνε, παρά την επίδραση που άσκησαν επάνω του ο Καρπάτσιο, ο Αντονέλλο ντα Μεσσίνα και οι ουμβροαιμιλιανοί ζωγράφοι του 15ου αιώνα, αντιπροσωπεύει στην ιταλική ζωγραφική του 16ου αιώνα, κάτι βαθύτατα νέο στο ποιητικό όραμα και στα μέσα της εκφράσεως. Ποιητικό όραμα με πλατειά ανθρωπιστική πνοή, επηρεασμένο τόσο από τον νεοπλατωνισμό του Πιέτρο Μπέμπο, όσο και από τον νεοαριστοτελισμό του Πιέτρο Πομπονάτσι, που οδηγεί στο ξεπέρασμα του καθιερωμένου χωρισμού του ανθρώπου από τη φύση και εκφράζεται με μέσα βασισμένα στο διώνυμο φως-χρώμα, το οποίο χρησιμοποιείται με μια ένταση ποιητικών και τεχνικών αποτελεσμάτων, πρωτοποριακών ακόμα και στον χώρο των καθιερωμένων χρωματικών τάσεων της Βενετίας.
|
