Ονομάζεται έτσι το στυλ που επικράτησε σε ολόκληρη την Ευρώπη στην τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου κυρίως στον τομέα των εφαρμοσμένων τεχνών και της αρχιτεκτονικής. Οι αρχιτέκτονες πειραματίζονταν με νέα υλικά και νέους τύπους διακόσμησης. Ήταν λοιπόν καιρός η νέα αρχιτεκτονική από σίδερο και γυαλί, που είχε καθιερωθεί με τους σταθμούς των σιδηροδρόμων, χωρίς να γίνει αντιληπτό, και τα βιομηχανικά κτίρια, να αποκτήσει ένα δικό της διακοσμητικό ύφος.

Ξεκίνησε από το Παρίσι και απλώθηκε στην Ευρώπη και την Αμερική από το 1880 έως το 1910. Ο νέος ρυθμός που είδε το φως στις «σετσεσσιόν» του Μονάχου και της Βιέννης, διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη με διάφορες ονομασίες, «Art Nouveau» στη Γαλλία, όπου ήταν το όνομα της γκαλερί του S. Bing (1895-1899), «Modern Style» στην Αγγλία, «Jugendstil» στη Γερμανία, όπου προήλθε από το περιοδικό «Jugend», «Sezession» στην Αυστρία, «Liberty» στην Ιταλία, όπου ήταν το όνομα ενός καταστήματος ειδών διακόσμησης, «Modernismo» στην Ισπανία.

Το ενδιαφέρον για τον νέο ρυθμό ανακινήθηκε στα τελευταία χρόνια ως αντίδραση στον ψυχρό και τυποποιημένο αρχιτεκτονικό ορθολογισμό. Πολλές εκθέσεις με θέμα το γενικό κίνημα ή τους καλλιτέχνες του συνέβαλαν στην κριτική επανεκτίμησή του. Ακόμα και μερικά σύγχρονα κτίρια επηρεάστηκαν από τον ρυθμό αυτό κυρίως όμως οι γραφικές τέχνες. Οι ζωγραφιές και τα χαρακτικά έπρεπε να παρουσιάζουν ένα σχέδιο ευχάριστο στο μάτι πολύ προτού δούμε τι παριστάνουν. Η μόδα για το διακοσμητικό προετοίμασε το δρόμο για μια νέα προσέγγιση στην τέχνη. Η πιστότητα στο θέμα ή στην αφήγηση μιας συγκινητικής ιστορίας δεν είχε πια τόση σημασία.