bookmarks

Greek artists communityartspot-radioartchannelgallery

Αναζήτηση

Σύνδεση/Εγγραφή



Arte Povera (Φτωχή Τέχνη) - Μέρος Β'
Συντάκτης: Ρουμπέκα Κατερίνα   
Τρίτη, 05 Ιούλιος 2011 18:23
Ευρετήριο Σελίδων
Arte Povera (Φτωχή Τέχνη) - Μέρος Β'
page2
Όλες οι σελίδες
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL
Giovanni_Anselmo_1967-1969Η Arte Povera διαλέγεται με τον θεατή μέσα από θραύσματα υλικών, εννοιών, λέξεων, καθώς και μέσα από έναν νομαδισμό, που επιτρέπει την αποφυγή της συνοχής και την συνεχή μετατόπιση από τον πίνακα καβαλέτου στην τοιχογραφία ή στην κατασκευή στο χώρο. Παρατηρώντας ένα πρωινό του 1965 την ανατολή του ήλιου ψηλά από το όρος Stromboli ο Giovanni Anselmo (1934-), διαπίστωσε ότι η σκιά του σώματος του δεν έπεφτε στο έδαφος αλλά στην ατμόσφαιρα, στο κενό. Αυτή η εμπειρία τον έστρεψε στην Conceptual Art και ειδικότερα στην ιδέα μιας τέχνης που θα αναφερόταν στο άχρονο και άμορφο του σύμπαντος. Η ελαστικότητα, η ισορροπία, η δύναμη της βαρύτητας έγιναν οι κύριες ορίζουσες των αναζητήσεων του ως τις αρχές του ?70. Μια πέτρα που πατούσε πάνω σε φρέσκα λαχανικά, δεμένη από κάπου με ένα σκοινί, προδιέγραφε το ενδεχόμενο να πέσει κάποια στιγμή καθώς τα λαχανικά θα μαραίνονταν. Η σχέση της πλαστικής φόρμας με την οργανική διαδικασία, δηλαδή με τον χρόνο και την ενέργεια, βρέθηκε με τον Anselmo στο επίκεντρο της Arte Povera. (Αριστερή Φωτογραφία: Giovanni Anselmo, "Κατεύθυνση", 1967-1969)

Giulio_Paolini_1967
Giulio Paolini, "Νέος που κοιτάζει τον Lorenzo Lotto", 1967
Από το δρόμο της Conceptual Art οδηγήθηκε στην Arte Povera και ο Giulio Paolini (1940-), με εικαστικές παρεμβάσεις κυρίως στην περιοχή των γλωσσολογικών συστημάτων. Παρουσιάζοντας μια επιφάνεια διαιρεμένη από μια οριζόντιο, μια κάθετο και δύο διαγώνιες γραμμές φωτίζει ένα μόνο στάδιο της ζωγραφικής, ανάλογο με εκείνο που θα φώτιζε η συντακτική ανάλυση μιας πρότασης. Στο «Νέος που κοιτάζει τον Lorenzo Lotto» (1967), μια ασπρόμαυρη φωτογραφία , αντιστρέφοντας τον τίτλο αλλάζει την σχέση καλλιτέχνη εικονιζόμενου. Τοποθετεί τον θεατή στη θέση του ζωγράφου παραπέμποντας ταυτόχρονα στη στιγμή που ο ίδιος, είδε το έργο του Lotto μέσα από την φωτογραφική μηχανή. Προσθέτει δηλαδή στον χρόνο του Lotto και στον χρόνο του θεατή και το δικό του χρόνο. Η καθημερινή συμβίωση με το ρωμαϊκό, αναγεννησιακό και μπαρόκ παρελθόν είναι για τον Ιταλό καλλιτέχνη ένα αναπόσπαστο βάρος, κάτι που επιβεβαιώνεται και από έργα του των επόμενων δεκαετιών.

Giuseppe_Penone_1980-1982
Giuseppe Penone, "Δέντρο 12 μέτρων", 1980-1982
Ο Giuseppe Penone (1947-) είναι ο καλλιτέχνης που δικαιώνει την άποψη του Celant, ότι οι δημιουργεί της Arte Povera επανένωσαν τον πολιτισμό και την φύση με τον τρόπο που περιγράφει ο ανθρωπολόγος Claude Levi-Strauss, δηλαδή έχοντας συναίσθηση του ότι η φύση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του πολιτισμού. Μαθητής του Pistoletto και του Anselmo ο Penone, εμπλούτισε την Arte Povera με τη μορφοποίηση των προσωπικών του βιωμάτων από το αλπικό τοπίο. Κεντρικό θέμα της δημιουργίας του κατέστησε το δέντρο, το οποίο θεωρεί πρότυπο για τη γλυπτική και σύμβολο ενέργειας, με την κάθετη φόρμα, τα διχαλωτά κλαδιά, τα νερά και τους ετήσιους δακτυλίους, που πιστοποιούν το πέρασμα του χρόνου. Ο ίδιος λέει ότι το δέντρο, απαλλαγμένο από κάθε συναισθηματική, μορφική και πολιτιστική σημασία, το βλέπει όπως είναι στην πραγματικότητα. Σαν ένα ζωντανό στοιχείο σε διαρκή εξέλιξη, γονιμότητα και ανάπτυξη. Το χρησιμοποίησε σαν μια φυσική δύναμη που αντιστάθμιζε και αντιδρούσε σε μια άλλη δύναμη, τη δική του.

Luciano_Fabro_1971
Luciano Fabro, "Χρυσή Ιταλία", 1971
Μια προσέγγιση του κόσμου μέσα από τα ίδια τα πράγματα και όχι με βάση προϋπάρχουσες μορφικές ερμηνείες επιχείρησε ο Luciano Fabro (1936-2007), πιστεύοντας ότι με την προβολή του πνεύματος πάνω σε αυτά μπορεί να τον αλλάξει. Από το 1963 έως το 1966, κινούμενος παράλληλα με τον Pistoletto, προσπάθησε με την χρησιμοποίηση κομματιών καθρέπτη πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια, να δείξει στον θεατή τη σημασία του περιβάλλοντος χώρου καθώς αντανακλάται ή παραμορφώνεται. Η σημαντικότερη συμβολή του στην Arte Povera είναι η σειρά με τον τίτλο «Χρυσή Ιταλία» (1971). Αποδίδοντας τη μπότα της ιταλικής χερσονήσου με γυαλί, μόλυβδο, χρυσό, γούνα και άλλα υλικά θέλησε να αισθητοποιήσει τόσο την πλούσια πολιτιστική παράδοση της πατρίδας του όσο και τη μεταπολεμική έκρηξη πλούτου. Μια μπότα κρεμασμένη ανάποδα από το τακούνι θα μπορούσε να θεωρηθεί υπαινιγμός στα γεγονότα του Μαΐου του 1968 ή σχόλιο στην υποθετική μετατόπιση του φτωχού ιταλικού νότου στον βορρά και του πλούσιου βορρά στο νότο.

Προηγούμενο - Επόμενο >>
 

Πρέπει να συνδεθείτε πρώτα για να μπορέσετε να πραγματοποιήσετε σχόλιο. Η εγγραφή σας είναι δωρεάν.

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική ή μερική του περιεχομένου του παρόντος ιστότοπου με οποιονδήποτε τρόπο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του Art magazine(Ν 2121/1993)