Η στερεοτυπική απεικόνιση ενός καλλιτέχνη στο ομώνυμο διήγημα του Καμύ

Ο καλλιτέχνης, ως μέλος μιας κοινωνικής πραγματικότητας, ανέκαθεν αντιμετωπιζόταν στερεοτυπικά από τους συνανθρώπους του ως ένας άνθρωπος τουλάχιστον ιδιόρρυθμος. Αν επιχειρήσουμε δε να μελετήσουμε πώς παριστάνεται ο καλλιτέχνης στο χώρο των εικαστικών, των παραστατικών τεχνών και στο χώρο της λογοτεχνίας, θα διαπιστώσουμε γρήγορα ότι η persona του καλλιτέχνη διαφοροποιείται αισθητά από εκείνη των υπόλοιπων ανθρώπων.

Το προφίλ του καλλιτέχνη διαγράφεται με διαύγεια στο διήγημα του Αλμπέρ Καμύ «Ο Ζονάς ή ο καλλιτέχνης επί  το έργον» που περιλαμβάνεται στη συλλογή «Η εξορία και το βασίλειο». Στο συγκεκριμένο διήγημα αποτυπώνεται η διαδρομή που διανύει ο  αυτοδίδακτος ζωγράφος Ζονάς από την επιτυχία στην αποτυχία και παράλληλα διαφαίνεται το πώς η καλλιτεχνική του πορεία επηρεάζει καταλυτικά τη σχέση τόσο με τους φίλους και θαυμαστές του, όσο και με την οικογένειά του (τη σύζυγο και τα τρία του παιδιά). 
Ο Ζονάς ανακάλυψε τη ζωγραφική στην ενήλικη ζωή του (ως τότε εργαζόταν ως αναγνώστης χειρογράφων στον εκδοτικό οίκο του πατέρα του). Συνεργάστηκε με ένα έμπορο έργων τέχνης και εξοικονομούσε χρήματα για να συντηρείται ο ίδιος και η οικογένειά του. Πολύ γρήγορα το έργο του έτυχε της αναγνώρισης από το κοινό και τους κριτικούς. Αυτό το γεγονός ήταν αρκετό για να πολλαπλασιάσει τις ώρες που αφιέρωνε για καθημερινή συζήτηση με τους φίλους του, καθώς μάλιστα είχε την πεποίθηση πως οτιδήποτε διαμοιβόταν μεταξύ τους, θ? απέβαινε ωφέλιμο για την τέχνη του.
Η αυξανόμενη αποδοχή του έργου του από το φιλότεχνο κοινό, τον οδήγησε στην απόφαση να ιδρύσει μία σχολή, όχι όμως παρακινούμενος από την επιθυμία να διδάξει τους μαθητές του. Η ίδρυση της σχολής υπαγορεύτηκε από την διογκούμενη διττή ανάγκη του α. να εκπαιδευτεί από τους μαθητές που ασκούσαν κριτική επί των έργων και ερμήνευαν τις καλλιτεχνικές του προθέσεις, εντοπίζοντας σημεία που ο ίδιος ο καλλιτέχνης δεν είχε συνειδητοποιήσει και β. να εξακολουθεί να είναι αυστηρός όσον αφορά στη δουλειά του, πιστός στην αισθητική του, επινοητικός σε ό,τι αφορά τα εγκωμιαστικά σχόλια που έπρεπε να διατυπώνει για το καλλιτεχνικό έργο των μαθητών του. Όταν  το έργο του απέκτησε μεγαλύτερη δημοσιότητα, ο ζωγράφος άρχισε να καταγγέλλει κοινωνικές αδικίες, βάζοντας την υπογραφή του σε διαμαρτυρίες κομματικά αδεύσμευτες, και να απαντά σε επιστολές αγνώστων, προκειμένου να ενισχύει την καλή εικόνα του προς τα έξω.
Στη διάρκεια της χρονικής περιόδου κατά την οποία ο Ζονάς εργαζόταν και διατηρούσε ένα ευρύ κύκλο ανθρώπων γύρω του, επέλεγε να μην αφιερώνει χρόνο στην οικογένειά του. Η σύζυγός του, κατανοώντας την ανάγκη του, είχε εκουσίως αναλάβει την υποχρέωση να συντηρεί ο νοικοκυριό και να φροντίζει τα παιδιά, αφήνοντας ενσυνείδητα στο Ζονά το χώρο που είχε ανάγκη για να ζωγραφίζει και να συναναστρέφεται με ανθρώπους.