|
Ουσία και επιφαινόμενα: Προβληματισμοί με αφετηρία το έργο του Άντι Γουόρχολ |
|
Συντάκτης: Ειρήνη Σπυριδάκη
|
|
Κυριακή, 28 Φεβρουάριος 2010 22:35 |
 Ανατρέχοντας στο έργο του διάσημου καλλιτέχνη - συμβόλου της ποπ αρτ Άντι Γουόρχολ, ανάμεσα στις παραποιημένες προσωπογραφίες της θρυλικής Μέριλιν Μονρόε, του επαναστατικού Μάο Τσε Τουνγκ, της Τζάκι Κένεντυ, στις κονσέρβες τοματόσουπας Campell, στα μπουκάλια της Coca – Cola, μού γεννήθηκε το ερώτημα κατά πόσον η επιλογή προσώπων ή αντικειμένων που είχαν μεγάλη απήχηση στην κοινή γνώμη προχωρά πέρα από τα φαινόμενα, αναζητώντας να αναδείξει την ουσία των πραγμάτων. Η Μέγιερ – Χέρμαν εντόπισε ότι το σημείο αναφοράς στο έργο του Άντι Γουόρχολ είναι το επιφανειακό που γίνεται ουσιαστικό: «Ο Αντι Γουόρχολ αναρωτήθηκε κάποτε πώς θα ήταν αν ένας καθρέφτης αντανακλούσε έναν άλλο. Είχε πει ότι όλα όσα θέλουμε να μάθουμε φαίνονται στην επιφάνεια του ίδιου και των έργων του. Νόμιζα ότι έπρεπε να βλέπω πίσω από την επιφάνεια, αλλά κατάλαβα ότι αυτό που έψαχνα δεν είναι πίσω, αλλά μπροστά τους. Οι επιφάνειες του Γουόρχολ αντανακλούν τον κόσμο, τα έργα του αφορούν εσένα κι εμένα».
|
|
|
Γιατί η ζωγραφική, σύμφωνα με τον Πωλ Γκωγκέν, είναι η ωραιότερη απ’ όλες τις τέχνες... |
|
Συντάκτης: Ειρήνη Σπυριδάκη
|
|
Δευτέρα, 15 Φεβρουάριος 2010 14:48 |
 Στο βιβλίο του «Σημειώσεις για τη ζωγραφική» (περ.1890), ο ζωγράφος Πωλ Γκωγκέν παραδέχεται ότι η τέχνη της ζωγραφικής είναι η ωραιότερη όλων. Ο Γκωγκέν τεκμηριώνει την άποψή του, παραθέτοντας τις ακόλουθες σκέψεις: «Σε αυτή συνοψίζονται όλες οι αισθήσεις. Μπροστά απ’ αυτή καθένας μπορεί, βάζοντας τη φαντασία του να δουλέψει, να πλάσσει ένα μυθιστόρημα και με μια ματιά μονάχα, να νιώσει το πνεύμα του κυριευμένο από βαθιές αναμνήσεις, δίχως ν’ απαιτείται καμιά προσπάθεια της μνήμης, καθώς όλα συνοψίζονται σε μία μόνο στιγμή. Ολοκληρωμένη τέχνη, η οποία συγκεφαλαιώνει και συμπληρώνει όλες τις άλλες. Όπως συμβαίνει με τη μουσική, η οποία επενεργεί στην ψυχή μέσω των αισθήσεων, έτσι και οι αρμονικοί τόνοι αντιστοιχούν στις αρμονίες των ήχων. Στη ζωγραφική, εντούτοις, επιτυγχάνεται μια ενότητα ακατόρθωτη στη μουσική, στην οποία οι συγχορδίες διαδέχονται η μια την άλλη, γι’ αυτό και η κρίση εργάζεται συνεχώς, προκειμένου να ενώσει το τέλος με την αρχή. Το αυτί, με δυο λόγια, είναι το αισθητήριο όργανο που αντιλαμβάνεται ένα μόνο ερέθισμα κάθε φορά, ενώ η όραση περιλαμβάνει τα πάντα, απλοποιώντας τα, συγχρόνως, κατά βούληση».
|
|
Ο Μαγκρίτ ως αφορμή για ονειροπόληση... |
|
Συντάκτης: Ειρήνη Σπυριδάκη
|
|
Δευτέρα, 01 Φεβρουάριος 2010 00:21 |
 Δεν είναι λίγοι όσοι ισχυρίζονται ότι η ζωγραφική τέχνη πηγάζει από τον ψυχικό κόσμο του καλλιτέχνη και απευθύνεται αποκλειστικά στον ψυχικό κόσμο του αποδέκτη της, στην ανακίνηση των συναισθημάτων και την κινητοποίηση του ασυνείδητου του παρατηρητή της. Η παραδοχή αυτή ενισχύεται από έργα μοντέρνας και μεταμοντέρνας τέχνης, τα οποία στην πλειονότητά τους χαρακτηρίζονται ως ανεικονικά. Προς αμφισβήτηση των παραπάνω, ότι δηλαδή η ζωγραφική δεν στοχεύει στη νόηση του φιλότεχνου κοινού, θα παραθέσω ορισμένα ενδεικτικά αποσπάσματα που άντλησα από το βιβλίο του Ενρί Μισώ «Ονειροπολώντας με αφορμή αινιγματικές ζωγραφιές» (εκδόσεις Άγρα, 2008). |
|
Συλλογείς εντυπώσεων ή ερμηνευτές οπτικών μηνυμάτων; |
|
Συντάκτης: Ειρήνη Σπυριδάκη
|
|
Κυριακή, 17 Ιανουάριος 2010 18:58 |
 Ο σύγχρονος πολιτισμός θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί ως οπτικός πολιτισμός. Εξάλλου είναι ευρέως αποδεκτό ότι όλοι ζούμε στην εποχή της εικόνας ή σωστότερα των εικόνων. Αυτών με τις οποίες κατακλυζόμαστε καθημερινά από τα μέσα ενημέρωσης, τις διαφημίσεις, τα έντυπα που πέφτουν στα χέρια μας. Παρά το γεγονός όμως ότι όλοι μας ζούμε σε ένα περιβάλλον με διαρκώς ανανεωνόμενες εικόνες, γεγονός που θα επέτρεπε την προπαρασκευή μας στην ερμηνεία και κατανόηση των ποικίλων οπτικών μηνυμάτων, μεταξύ αυτών και όσων μεταδίδονται μέσα από τις εικαστικές τέχνες, διαπιστώνουμε ότι συμβαίνει το εξής παράδοξο:
|
|
Αμάντα Μιχαλοπούλου: Οι "Τετρακόσιες Πιέτες" ενός τσολιά που θέλησε να γίνει ιδέα |
|
Συντάκτης: Ειρήνη Σπυριδάκη
|
|
Κυριακή, 03 Ιανουάριος 2010 20:04 |
|
Ο τίτλος του διηγήματος είναι εμπνευσμένος από τη φουστανέλα του τσολιά που έχει τετρακόσιες πιέτες – όσα και τα χρόνια της τουρκοκρατίας στην Ελλάδα. Ο τσολιάς του διηγήματος ανήκει στη φρουρά της Ελληνικής Βουλής στο Σύνταγμα.
|
|
|
|
|
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 5 6 7 Επόμενο > Τέλος >>
|
|
Σελίδα 1 από 7 |
Μία από τις ενδιαφέρουσες συλλογές διηγημάτων που επιχειρούν τη σύζευξη λογοτεχνικού λόγου και φωτογραφικής εικόνας είναι εκείνη που φέρει τον τίτλο «