|
Dario Argento - Ο Ιταλός Μάστορας του Μακάβριου |
|
Συντάκτης: Γιώργος Χριστόπουλος
|
|
Παρασκευή, 09 Ιανουάριος 2009 20:38 |
|
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL
Όταν ο Χίτσκοκ κινηματογραφούσε το 1940 την ταινία ?Rebecca? γεννιόταν στη Ρώμη της Ιταλίας ένας άνθρωπος που έμελλε να σημαδέψει με το έργο του τον Ευρωπαικό κινηματογράφο σε τέτοιο σημείο που να χαρακτηριστεί ως ο «Ευρωπαίος Χίτσκοκ», κυρίως λόγω του τρόπου που χειριζόταν την κάμερα. Το όνομα του ήταν Ντάριο Αρτζέντο.
Ο Ντάριο Αρτζέντο γεννήθηκε στις στις 7 Σεπτεμβρίου του 1940. Γιος του τότε παραγωγού κινηματογραφικών ταινιών Σαλβατόρε Αρτζέντο ξεκίνησε ουσιαστικά την καριέρα του από μια καρέκλα γραφείου και όχι από αυτή του σκηνοθέτη. Μετά το πέρας των σχολικών του υποχρεώσεων δούλεψε για αρκετό διάστημα σαν κριτικός κινηματογράφου στην καθημερινή εφημερίδα της Ιταλικής πρωτεύουσας «Paese Sera». Όμως στην ηλικία των 20 είχε αρχίσει πια να δουλεύει σαν επαγγελματίας σεναριογράφος. Από αυτό το πόστο μάλιστα είχε και την τύχη να συνεργαστεί το 1967 με τον, συνομήλικό του, σκηνοθέτη Μπερνάρντο Μπερτολούτσι στη συγγραφή του σεναρίου του επικού σπαγγέτι γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε, που έφερε τον τίτλο «Κάποτε στη Δύση» (Once Upon a Time in the West).
Το portfolio του νεαρού Ντάριο γέμιζε σιγά σιγά με δείγματα δουλειάς του και το ένα επιτυχημένο σενάριο διαδεχόταν το άλλο. Δεν άργησε λοιπόν η στιγμή που το ταλέντο του τράβηξε την προσοχή του Προέδρου της κινηματογραφικής Ιταλικής εταιρείας «Titanus», Γκοφρέντο Λομπάρντο. Χωρίς δισταγμό ανετέθη άμεσα στον Ντάριο Αρτζέντο η πρώτη του σκηνοθετική αποστολή. Το «L' Uccello Dalle Piume Di Cristallo» ή αλλιώς «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά» (?The Bird with the Crystal Plumage? ο Αγγλικός τίτλος) έμελλε να ήταν η ταινία ορόσημο του 1970 που άλλαξε τα δεδομένα στον Ιταλικό κινηματογράφο και ιδιαίτερα στις ταινίες τρόμου. Με αυτό του το σκηνοθετικό ντεμπούτο ο Αρτζέντο κατάφερε αβίαστα να χαρακτηριστεί από τους εγχώριους κριτικούς ως ο καλύτερος Ιταλός σκηνοθέτης ταινιών τρόμου. Και ήταν μόλις η αρχή.
Συνολικά ο Ντάριο Αρτζέντο σκηνοθέτησε δεκατέσσερις ταινίες μεγάλου μήκους:
1. 1970 ?The Bird with the Crystal Plumage
2. 1971 ? Cat o'Nine Tails
3. 1971 ? Four Files on Grey Velvet
4. 1973 ? Five Days in Milan
5. 1975 ?Deep Red
6. 1977 ? Suspiria
7. 1980 ? Inferno
8. 1982 ? Tenebre
9. 1985 ? Phenomena
10. 1987 ? Opera
11. 1990 ? Two Evil Eyes
12. 1993 ? Trauma
13. 1996 ? The Stendhal Syndrome
14. 1999 ? Phantom of the Opera
15. 2001 ? Sleepless
16. 2004 ? The Card Player
17. 2007 ? Mother of Tears
Ένα χρόνο μετά το «Πουλί», δηλαδή το 1971, ήρθε το ?Cat o'Nine Tails?, ένα εκπληκτικό θρίλερ μυστηρίου με ιδιόμορφο σενάριο που είχε αμείωτο ενδιαφέρον μέχρι και το βίαιο αποκορύφωμα του φινάλε. Από εκείνη τη χρονιά και μέχρι το 1973 σκηνοθέτησε άλλες τέσσερις δουλειές, δύο για κινηματογράφο και δύο για τηλεόραση. Έπρεπε να φτάσει το 1975 για να κάνει πρεμιέρα η νέα του επιτυχία σε σελιλόιντ. Το «Profondo Rosso» - «Βαθύ Κόκκινο» ο Ελληνικός τίτλος και «Deep Red» ο επίσημος Αγγλικός - καθήλωσε για άλλη μια φορά τους φίλους των ταινιών τρόμου. Λαμβάνοντας υπόψιν το tagline του έργου «When was the last time you were really scared? Psycho? The Excorcist? Jaws? Now there's DEEP RED» καταλαβαίνουμε για τις... προθέσεις του συγκεκριμένου φιλμ! Το «Βαθύ Κόκκινο» έκανε το όνομα του Αρτζέντο κατεστημένο στο χώρο του. Κάτι το οποίο επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά με την επόμενη ταινία του, την οποία μέχρι και σήμερα όλοι θαυμαστές του έργου του αλλά και κινηματογραφιστές του είδους τη θεωρούν όχι μόνο την καλύτερή του αλλά και την καλύτερη Ιταλική ταινία τρόμου όλων των εποχών.
Το «Suspiria» (1977) αποτελεί μια χειμαρρώδη επίθεση στις αισθήσεις του θεατή σε κάθε πλάνο του και σε κάθε σκηνή, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Ο Ντάριο Αρτζέντο έδωσε την εντύπωση πως έβαλε όλη του την τέχνη σε αυτό το έργο, ένα έργο που πραγματικά μέχρι τότε δεν είχε προηγούμενο. Στο «Suspiria» χρησιμοποίησε πολύπλοκους και ευφάνταστους φωτισμούς δημιουργώντας μια μυστηριώδη, ζαλιστική και αρρωστημένη ατμόσφαιρα στα πλατό του, με τη βοήθεια ασφαλώς του εξοντωτικού σασπένς. Δίχως να δίνει βάση στο back story αλλά στα δρώμενα εκείνης της στιγμής κατάφερε να χτίσει ένα εξαίρετο σουρεαλιστικό περιβάλλον. Σε αυτή του την ταινία ο Αρτζέντο μας συστήνει στο κοινό του τον «Μύθο των Τριών Μητέρων» κάτι που επανέρχεται στο προσκήνιο με το ?Inferno? του 1980.
|
