Οι σπουδές της στην Ελληνική Φιλολογία έγιναν από την αγάπη της για τη γλώσσα ως κώδικα έκφρασης και επικοινωνίας, επικεντρώνοντας εξαρχής το ενδιαφέρον της στη λογοτεχνία και ειδικότερα στην ποίηση. Για την Ειρήνη, η γλώσσα χρησιμοποιεί ως δομικά υλικά τις λέξεις, εκεί που η ζωγραφική χρησιμοποιεί τις φόρμες και τα χρώματα. Ο ποιητικός λόγος της υποδαύλιζε ανέκαθεν τη φαντασία, παρέχοντάς της την ελευθερία να πλάθει εικόνες. Ποτέ δεν της προσέφερε έτοιμες λύσεις. Η ποίηση υπαινίσσεται περισσότερα απ' όσα ρητά λέει. Σε αυτό το σημείο συγκλίνει με τη μοντέρνα ζωγραφική που υπαινίσσεται περισσότερα από εκείνα που με τα δικά της μέσα φανερώνει. Τόσο το ποιητικό, όσο και το ζωγραφικό ιδίωμα πλάθουν εικόνες, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που εξαρτάται από την οπτική υπό την οποία βλέπει τα πράγματα ο εκάστοτε δημιουργός. Και οι δύο μορφές τέχνης ,της θέτουν ερωτήματα και της ζητούν - επιτακτικά ορισμένες φορές - τις απαντήσεις. Επίσης, με το δικό της τρόπο καθεμιά από αυτές τις μορφές τέχνης ,την διαβεβαιώνει ότι καμιά απάντηση δεν είναι οριστική.

Η εμπειρία της στο εργαστήριο του Αζαρία Μαδανιάν είναι ότι έμαθε τους βασικούς κανόνες της ζωγραφικής τέχνης: το σωστό σχεδιασμό που επιτυγχάνεται με το μέτρημα, τις ποιότητες των χρωμάτων, τη συμπεριφορά των υλικών, την απόδοση του φωτός και της σκιάς, την αποτύπωση των όγκων και της προοπτικής. Αυτό που μπορεί να θυμηθεί από το δάσκαλό της, ο οποίος δυστυχώς έφυγε νέος από τη ζωή, είναι η λεπτή φυσιογνωμία του, το ζεστό βλέμμα του, το καλλιτεχνικό του ήθος, η αγάπη του για τη ζωγραφική και η μεταδοτικότητά του. Ο ίδιος ,περιγράφει, ότι παρακολουθούσε διακριτικά για αρκετή ώρα τον τρόπο με τον οποίο παρατηρούσε, τοποθετούσε και απέδιδε τη νεκρή φύση στο χαρτί. Δε θα ξεχάσει ποτέ την εμμονή του να εντοπίζει πολλές χρωματικές ποιότητες σε κάθε υλική επιφάνεια, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι εκπαιδεύτηκε να αναγνωρίζει και να σέβεται τη διαφορετικότητα της ματιάς των άλλων.
Η απόδοση στους τίτλους των έργων της έχει πολύ μεγάλη σημασία για εκείνη και πηγάζει από την αγάπη της απέναντι στις πολλαπλές χρήσεις και νοηματοδοτήσεις των λέξεων. Οι τίτλοι υποστηρίζουν το συγκινησιακό φορτίο του ζωγραφικού έργου, προκαλώντας ενίοτε και τον αιφνιδιασμό. Ο ποιητικός λόγος προτείνει κατά κόρον ποικίλους τρόπους χρήσης και ερμηνείας της γλώσσας. Αγαπημένο της ποιητικό ιδίωμα είναι αυτό της Κικής Δημουλά που τολμά να αλλάζει δεξιοτεχνικά τα μέρη του λόγου, επιζητώντας να διαμαρτυρηθεί για την απουσία, το φόβο, τη μοναξιά. Την ίδια αγωνία για τη χρήση των λέξεων έχει συναντήσει και στο έργο του Φερνάντο Πεσσόα.

Η αφορμή για να ζωγραφίσει πηγάζει από μια ιδέα, αδρά αποτυπωμένη στο μυαλό της, που συχνά έχει γεννηθεί από τα όνειρα ή τις ονειροπολήσεις, ή κάποιες αναζητήσεις της. Κατά τη διάρκεια της δημιουργίας βιώνει την αγωνία του, πώς εξελίσσεται σταδιακά αυτό το πρωτογενές υλικό, από ποια στάδια διέρχεται, ποια μέσα και ποιες τεχνικές μεταχειρίζεται, σε ποιο οργανικό σύνολο θα καταλήξει, αν η σύνθεση θα έχει κατακτήσει την αρμονία, τη νομοτελειακή της ισορροπία. Το ίδιο το έργο της δίνει τις οδηγίες για τη δημιουργία του. Την ώρα που ζωγραφίζει αδυνατεί να διατυπώσει με ακρίβεια τη σκέψη και τα συναισθήματά της, σχεδόν δεν συναισθάνεται το χρόνο και δεν έχει σαφή αντίληψη του χώρου στον οποίο βρίσκεται. Συχνά μάλιστα παραδίνεται άνευ όρων στις κινήσεις των χεριών της, για να αναδυθεί το υποσυνείδητο, ενώ η λογική της στέκεται παράμερα και παρακολουθεί. Φυσικά, έρχονται στιγμές κατά τη διάρκεια της δημιουργίας που καλείται να ελέγξει και να οργανώσει εκ νέου την ύλη της. Το τελικό πάντως αποτέλεσμα δεν είναι σε θέση εξαρχής να το προβλέψει ,αν και κατά τη διάρκειά του θεωρεί απαραίτητη την προσήλωση και την ενδοσκόπηση σε αυτό.
Η ανάγκη της να αποκτήσουν αυθύπαρκτη υλική υπόσταση όσα νιώθει και μεταφέρει στον καμβά μέσω των έντονων χρωματικών αντιθέσεων, ανακαλεί τις επιρροές της από το Φωβισμό και ειδικότερα από τον Ματίς. Βέβαια διαφαίνονται και εξπρεσιονιστικές τάσεις, οι παλμοί ζωτικότητας των δυναμικών γραμμών και των έντονων χρωμάτων που αποδίδουν τις μύχιες επιθυμίες. Δηλώνει λάτρης του τρόπου με τον οποίο συνομιλεί και ταυτόχρονα αυτονομείται το χρώμα από τη φόρμα στα έργα του Καντίνσκι. Άλλες επιρροές που έχει δεχτεί έχουν προέλθει από τον ονειρικό χρωματικό κόσμο του Σαγκάλ, καθώς κι από την φαντασιακή ποιητική θεματολογία του. Περισσότερο βεβαίως την έχει σημαδέψει η ανάλαφρη παιχνιδιάρικη διάθεση του Μιρό, η χρωματική διαύγεια των έργων του και η χιουμοριστική αισιόδοξη διάσταση της επινοητικής φαντασίας του. Από τους Έλληνες ζωγράφους ξεχωρίζει το έργο του Μόραλη, με τις αρθρωτές φιγούρες και τα αρμονικά γεωμετρικά συμπλέγματα που αναπτύσσονται υπό το εκτυφλωτικό φως, όπως βεβαίως και το εκρηκτικό εικαστικό σύμπαν του Ακριθάκη με τις έντονες αναφορές στην παιδική ηλικία.