Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι ένας σημαντικός κινηματογραφικός θεσμός που κάθε χρόνο την ίδια εποχή τραβάει τα βλέμματα τόσο της διεθνούς κινηματογραφικής κοινότητας όσο και του παθιασμένου σινεφίλ κοινού της σπουδαίας αυτής πόλης της βορείου Ελλάδος. Φέτος θα διοργανωθεί για 50η φορά, γιορτάζοντας έτσι την «χρυσή» του επέτειο. Για αυτό όμως το σπουδαιότερο ετησίως κινηματογραφικό γεγονός της Ελλάδας αντί να βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα εορταστικό προϊδεασμό για αυτή τη «χρυσή επέτειο» που θα ανέβαζε το hype του κοινού και των λοιπών επισκεπτών του, αντιμετωπίζουμε εδώ και μερικούς μήνες την τρόπο τινά βεντέτα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ του Φεστιβάλ και μίας κίνησης ελλήνων σκηνοθετών (με το όνομα «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη»).

Η αντιπαράθεση ξεκίνησε όταν το περασμένο καλοκαίρι οι Έλληνες σκηνοθέτες αυτής της κίνησης προειδοποίησαν με αποχή από το Φεστιβάλ εάν δεν ψηφιστεί ένα νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο (σημ. κανείς ποτέ τόσο καιρό δεν έχει διευκρινήσει από μέρους τους τι ακριβώς επιθυμούν να περιέχει αυτό το νομοσχέδιο). Τελικώς ανακοίνωσαν την αποχή τους ως την τελική τους απόφαση στα μέσα Σεπτέμβρη, μετά από ένα debate που έγινε μεταξύ αυτών και εκπροσώπων της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ) αλλά και αντιπροσώπων των πολιτικών κομμάτων, στα πλαίσια του 15ου Διεθνούς Φεστιβάλ της Αθήνας.

Όλα αυτά όμως έγιναν πριν τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου στην Ελλάδα. Διότι τώρα η χώρα είναι... under new management. Και όλοι (ξανά) ελπίζουν πως επιτέλους κάτι θα αλλάξει. Το 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (ΦΚΘ) ορμώμενο από αυτή την αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας άρχισε να ανακοινώνει τις κινηματογραφικές ενότητες που θα παρουσιάσει φέτος, σε μία προσπάθεια ενίσχυσης αυτής της εικόνας της «νέας ημέρας». Κι η αλήθεια είναι πως το Φεστιβάλ αυτό έχει την δύναμη με τις κατάλληλες διαρθρωτικές και σωστές κινήσεις να επαναφέρει την προσοχή του κοινού στο κινηματογραφικό του περιεχόμενο αποσπώντας το από τα πρόσφατα «γεγονότα».

Η Διευθύντρια του Φεστιβάλ κα Δέσποινα Μουζάκη έχει για την φετινή επετειακή διοργάνωση έναν πολύ ξεκάθαρο στόχο. Να ανάγει το ΦΚΘ σε όχημα για διάλογο και επαναπροσδιορισμό της κινηματογραφικής τέχνης. «Ορμώμενοι από τα λόγια του μεγάλου δημιουργού Ζαν Ρενουάρ "για να παραμείνει ζωντανός ο κινηματογράφος θα έπρεπε να επινοεί τα πάντα από την αρχή" ευχόμαστε η φετινή διοργάνωση να αποτελέσε ένα νέο ξεκίνημα για εμάς» μας λέει. Και συνεχίζει: «Αλλά επιθυμούμε να είναι και μια γιορτή του σινεμά με γνώμονα το ερώτημα "Why Cinema Now?". Θέλουμε η 50η διοργάνωση αυτού του Φεστιβάλ να είναι μία ριζοσπαστική πρόταση. Να μην είναι αυτή η φράση του Ρενουάρ μία απλή ρητορική πρόταση αλλά να αποτελέσει την ευκαιρία για να απελευθερώσουμε το νου μας οδηγώντας σε δημιουργικά κι απρόσμενα μονοπάτια. Το 5ο ΦΚΘ θα είναι μία νέα αρχή για εμάς, έχοντας τις ρίζες της μάλιστα και στην συνεχή ανακάλυψη νέων ταλέντων».

Η φετινή διοργάνωση λοιπόν προσπαθεί να περάσει το μήνυμα πως θα αποτελέσει μία τελείως διαφορετική πρόταση, και για την ακρίβεια μία φεστιβαλική εναλλακτική πρόταση. Οι ενότητες που θα αποτελέσουν τον πυρήνα αυτής της εναλλακτικής πρότασης και που θα έλξουν το κινηματογραφικό κοινό μεταξύ 13 και 22 Νοεμβρίου, είναι ποικίλλες και όπως διαπιστώνουμε βασισμένες απόλυτα στην έννοια του «εναλλακτικού».

«Focus: Post-Romance» είναι ο τίτλος της ενότητας που θα επιχειρήσει να επαναπροσδιορίσει την έννοια του ρομαντισμού και των πολλαπλών απεικονισεών του στην έβδομη τέχνη, μέσω των προβληθέντων ταινιών που θα έχουν ως θεματολογία την ανάγκη για συντροφικότητα, την μοναξιά, την αστική ζωή και ασφαλώς τις ρευστές και συνεχώς μεταβαλλόμενες ερωτικές σχέσεις. Στο ίδιο πλαίσιο θα κινηθεί και το αφιέρωμα στην «Pinku Eiga» (or Pink Films), αυτό το μοναδικό κινηματογραφικό είδος που αναπτύχθηκε στην Ιαπωνία τις δεκαετίες των ?60 και ?70, ένα είδος που άνοιξε μία νέα σελίδα τότε στην εξερεύνηση του απενεχοποιημένου ερωτισμού.