Κάθε χρόνο τα φεστιβάλ και οι απονομές που λαμβάνουν χώρα σε πολλά και διαφορετικά σημεία του πλανήτη τραβούν την προσοχή των φίλων του σινεμά. Κανένα άλλο όμως δεν προβάλλεται, και κατ?επέκταση δεν έλκει περισσότερους ενδιαφερόμενους σχετικά με τις υποψηφιότητες και τους τελικούς νικητές των βραβείων όσο τα βραβεία Όσκαρ. Και φέτος λοιπόν, όπως κάθε Φλεβάρη (ή Μάρτη κάποιες φορές) η κινηματογραφική σεζόν σηματοδοτήθηκε με την τελετή, ετήσιο ορόσημο, της απονομής των βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου Τεχνών και Επιστημών. Ως είθιστε τα μεγάλα χαρτιά άρχισαν κάνουν την εμφανισή τους στις αίθουσες από τα τέλη Νοεμβρίου και συνέχισαν να εμφανίζονται το ένα μετά το άλλο μέχρι και τα τέλη Φλεβάρη. Μία περίοδος που ορίζεται ως προΟσκαρική περίοδος και διαφοροποιεί κάθε χρόνο την κινηματογραφική σεζόν εξαιτίας της κυκλοφορίας στις σκοτεινές αίθουσες πληθώρας καλών ταινιών.

Φέτος οι ταινίες που παράχθηκαν μέσα στο 2008 και που άρχισαν να τραβούν την προσοχή, εντός αυτής της χρονικής περιόδου που προαναφέρθηκε, ήταν πολλές και άκρως ενδιαφέρουσες, σε σχέση με προηγούμενες χρονιές, που σχεδόν οι απανταχού σινεφίλ παραδέχονταν ότι δεν ήταν παρά ελαχιστότατες οι πραγματικά εκπληκτικές ταινίες που εμφανίζονταν κάθε Οσκαρική «σεζόν». Την αρχή βέβαια έκανε αρκετά πριν τα τέλη Νοεμβρίου, το περσινό καλοκαίρι πιο συγκεκριμένα, το blockbuster της χρονιάς που ανέβασε για το «είδος» τον πήχη και το επίπεδο, και επιπλέον έβαλε για πρώτη φορά, στον βαθμό που το κατόρθωσε, και τις λέξεις ποιότητα και τέχνη δίπλα σε αυτή του blockbuster. Όπου blockbuster και η χαρά του στούντιο δηλαδή, μεγάλες παραγωγές, εντυπωσιακού περιεχομένου, για πολύ ποπ κορν και ψυχαγωγία, και άρα τίποτα παραπάνω από πολλά έσοδα εκατομμυρίων για το στούντιο που το παρήγαγε. Ο «Σκοτεινός Ιππότης» (Dark Knight) του σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν (Memento, Batman Begins, Prestige) αποτέλεσε τον θρίαμβο της χρονιά σε κάθε επίπεδο. Απήχησης, αποδοχής, εισιτηρίων, συζητήσεων. Όλοι όσοι παραδεχτήκαμε την εξαιρετική δουλειά του Νόλαν και τον μακαρίτη, εδώ και ένα χρόνο, Χηθ Λέτζερ στο ρόλο του Τζόκερ, γνωρίζαμε πολύ καλά ότι το φαβορί για το Β? Ανδρικού και κάποια τεχνικά βραβεία είχε ήδη βρεθεί και μπει στη λίστα.

Μία επίσης σίγουρη υποψηφιότητα αλλά και νίκη που είχε καταγραφεί από το ξεκίνημα της νέας σεζόν το περασμένο Σεπτέμβρη ήταν αυτή για την κατηγορία του καλύτερου κινουμένου σχεδίου. Η Pixar είχε μεγαλουργήσει φτιάχνοντας το πιο ώριμο κινούμενο σχέδιο που είχε φτιαχτεί μέχρι ποτέ στην Αμερική (σημ. οι Ιάπωνες έχουν ολόκληρη «σχολή» που φτιάχνει animated ταινίες με μηνύματα και συμβολισμούς), υπό την έννοια του οικολογικού κόνσεπτ και των μηνυμάτων που ήθελαν να περάσουν. Το «Wall-E» ήταν ένα κομψοτέχνημα από κάθε άποψη και ο πιο σίγουρος πρόωρος νικητής στην κατηγορία του.

Δύο μήνες μετά κυκλοφόρησε το Changelling (Η Ανταλλαγή), η αναμενόμενη δραματική ταινία του Κλιντ Ήστγουντ με την Αντζελίνα Τζολί σε έναν σοβαρό και απαιτητικό ρόλο. Θαυμάσαμε την αναπαράσταση της εποχής, με την άψογη φωτογραφία και τα σκηνικά, αλλά βλέπαμε πως είναι νωρίς για προβλέψεις παρά την αδιαμφισβήτητα Οσκαρική συνταγή που είχε το φιλμ. Έτσι με την αλλαγή του χρόνου οι αίθουσες ξαφνικά μέσα σε 3 εβδομάδες κατακλύστηκαν από ακόμα καλύτερες Οσκαρικές συνταγές, αποδεικνύοντας πως το θαυμάσια γυρισμένο παλιομοδίτικο στόρυ του «Αυστραλία» του Μπαζ Λούρμαν (Moulin Rouge) δεν θα μπορούσε να έχει την αποδοχή που ίσως του άξιζε καθώς δεν θα μπορούσε να σταθεί επάξια απέναντι σε ταινίες όπως «Ο Δρόμος της Επανάστασης», «Σφραγισμένα Χείλη», «Ο Παλαιστής», «Milk», «Αμφιβολία». 

Όλα αυτά τα φιλμ υπερείχαν παρασάγγας από οτιδήποτε άλλο είχε κυκλοφορήσει προηγουμένως (το Dark Knight ήταν ήδη στις καρδιές μας σε μια τελείως δική του γωνιά και κατεταγμένο σε άλλη κατηγορία) στον τομέα των χαρακτήρων και των ερμηνειών. Τα «Σφραγισμένα Χείλη» και η «Αμφιβολία» ήταν δύο εν γένει τραγικά αδύναμες ως προς την αφήγηση τους ιστορίες, που όμως βάσισαν αποκλειστικά την δυναμή τους στους χαρακτήρες και τις ερμηνείες τους! Άξιες οι υποψηφιότητες των Κέητ Γουίνσλετ για το ρόλο της Χάνας στα «Σφραγισμένα Χείλη», και των Μέρυλ Στρηπ και Φίλιπ Σέυμουρ Χόφμαν στην «Αμφιβολία». Τελείως άκυρες και άνευ λογικής υποστήριξης οι υποψηφιότητες των Έυμυ Άνταμς και Βαιόλα Ντέηβις για τους ρόλους τους στην ίδια ταινία και στην κατηγορία Β? Γυναικείου. Δίχως να υποστηρίζουμε πως ήταν κακές οι ερμηνείες τους, κάθε άλλο, αναρωτιόμαστε απλά τι το τόσο εξαιρετικό είχαν που να την άξιζαν. Όμως όλα έχουν την εξηγησή τους όταν από πίσω κρύβεται η Ακαδημία...

...γιατί διαφορετικά κανείς δεν θα μπορούσε να εξηγήσει εύκολα την απουσία από την κατηγορία του Α? Γυναικείου της Κέητ Γουίνσλετ για την ερμηνεία της στο «Δρόμο της Επανάστασης». Στα «Σφραγισμένα Χείλη» απολαύσαμε μία καθαρά θεατρική ερμηνεία που βασίστηκε κατά 80% στις κινήσεις του σωματός της και τις εκφράσεις του προσώπου και 20% στο πως έλεγε-ερμήνευε τα λόγια της. Όμως στον «Δρόμο της Επανάστασης» η ερμηνεία της ήταν πιο «γεμάτη», σε έναν ρόλο κατά πολύ πιο απαιτητικό από αυτόν της Χάνα. Παρόλα αυτά η Ακαδημία αποφάσισε διαφορετικά από τα BAFTA και τις Χρυσές Σφαίρες, που είχαν προηγηθεί χρονικά σαν βραβεία, και την απέκλεισε από την λίστα του Α? Γυναικείου.

Στο Α? Ανδρικού ήταν τα πράγματα ξεκάθαρα. Δύο σπουδαίες ταινίες με δύο σπουδαίους χαρακτήρες θα κονταροχτυπιόντουσαν με το φαβορί να ξεχωρίζει για λίγο και το αουτσάιντερ να το θέλει ο περισσότερος κόσμος. Ο Μιλκ εναντίον του Παλαιστή σε μια αρένα όπου μόνο ένας εκ των Σον Πεν ? Μίκυ Ρουρκ θα έβγαινε νικητής. Αντικειμενικά η ερμηνεία του Σον Πεν ως Χάρβευ Μιλκ στην ομώνυμη βιογραφική ταινία του Γκας Βας Σαντ, ήταν πιο πολυεπίπεδη και δύσκολη. Ομοφυλόφιλος, χίπης, μετά ακτιβιστής και μετά κουστουμαρισμένος δημοτικός σύμβουλος. Πολλά προσωπεία σε έναν εξελίξιμο χαρακτήρα δίωρου κινηματογραφικού χρόνου αλλά μίας δεκαετίας βιογραφικού. Από την άλλη ο Ράντυ δε Ραμ, ο τραγικός μεσήλικας που γνωρίζει μονο το ρινγκ και την αποδοχή του κόσμου γύρω από αυτό και τίποτα παραπάνω. Ο απόλυτα μοναχικός ήρωας, και με διαφορά ο μοναδικός που μας «άγγιξε» και μας συγκίνησε τόσο πολύ τη χρονιά που μας πέρασε. Όμως ήταν απλός και άμεσος και ο,τι απέδωσε το απέδωσε χάρη στο συνδυασμένο ταλέντο του ίδιου και του σκηνοθέτη που τον καθοδήγησε, Ντάρεν Αρονόφσκυ. Δίκαια κατά την προσωπική μου γνώμη το Όσκαρ πήγε στον Σον Πεν και όχι στον Μίκυ Ρουρκ παρότι λατρέψαμε τον «Παλαιστή» και την σπουδαία κινηματογραφική επιστροφή αυτού του ηθοποιού.