Εκείνο το φθινοπωρινό, βροχερό βράδυ, ανακάλυψα ότι ψυχή μπορούν να πάρουν και τα πινέλα μου, όταν το μόνο που έκανα εγώ, ήταν απλά να τα βουτήξω στο χρώμα. Κι αυτά ξαφνικά ζωντάνεψαν, αγκαλιάστηκαν κι άρχισαν να στροβιλίζονταν, να χορεύουν και να κυλιούνται στον καμβά, αφήνοντας πάνω του, το χρώμα, τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου.

Ετσι αβίαστα, χωρίς σκέψη και συλλογισμό, χωρίς προκαθορισμένο θέμα, ο καμβάς έπαψε να είναι πια λευκός.

Όταν μετά από ώρα τον κοίταξα, ούτε κι εγώ πίστευα τι έβλεπα.

Μαύρα δέντρα, χωρίς πνοή κι ανάσα.

Δέντρα σιωπηλά, ακίνητα, ξερά, που μέσα τους όμως είχαν μια κρυμμένη ψυχή.

Μια ψυχή που καρτερικά περιμένει να ξεπροβάλει δειλά, μέσα από το αχνό φως του φθινοπωρινού... φεγγαριού ή ήλιου?

Την απάντηση την δίνει η φύση?πάντα νυχτώνει πριν ξημερώσει.

Τίτλος έργου: Τοπίο

Υλικό: Λάδι σε καμβά

Διαστάσεις: 50x70cm

Περισσότερα έργα της Γιώτας Μπακάλη μπορείτε να δείτε στην ιστοσελίδα του artspot.gr: http://www.artspot.gr/naya