Να'μαι πάλι... να ψάχνω εαυτό... μετράω τους χτύπους του ρολογιού, όχι της καρδιάς... υπάρχει κάτι... κάτι που δεν μπορώ να δω καθαρά.

Γιατί το σκέφτεσαι; Μια όμορφη διαδρομή, με ανοιχτό παράθυρο και μουσική, ένα χοντρό πουλόβερ να τυλιχτω το βραδυ, καπνός και αναπτήρας... και όλα τα απαραίτητα στο πορτ-μπαγκάζ... μαγική Χαλκιδική!

Είχε μείνει ένας τελευταίος άσπρος καμβάς και τον ξετύλιξα από την ζελατίνα του. Ήταν Νοέμβριος νομίζω, τον ακούμπησα πάνω στο καβαλέτο φτιάχνοντας την παλέτα των χρωμάτων χωρίς να έχω σκεφτεί τι θα ζωγραφίσω. Πέρασε αρκετή ώρα κοιτάζοντας τον άδειο καμβά..δεν είχα διάθεση… Εκείνη την περίοδο έφτιαχνα κάτι σκηνικά για ένα φίλο, φωτογράφο για το περιοδικό HILTON. Το μόνο που είχα σκεφτεί ήταν να φτιάξω σε κάτι τοίχους με σπρέι το αποτύπωμα μιας δαντέλας. Έβγαλα τον καμβά λοιπόν και τον κάλυψα με την δαντέλα και τον ψέκασα με το σπρέι .Δεν ήμουν σίγουρος για το αποτέλεσμα..

Φθινόπωρο του 2004, τελευταίο έτος στη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας, κι ακόμα δεν είχα ιδέα τι θα παρουσιάσω ως πτυχιακή εργασία στο τέλος της ακαδημαϊκής χρονιάς. Τέλος πια με τους πειραματισμούς, ήταν καιρός να δείξω την όποια αξία μου ως εικαστικός καλλιτέχνης και τι έμαθα τόσα χρόνια ως φοιτήτρια...